Τρίτη, 20 Οκτωβρίου 2009

Στην κουζίνα




Ήμουνα πάλι στην κουζίνα
μια Κυριακή απόγευμα.
Έξω ασημένια βελονιά
και γω, απ’ τα τετράδια
και τους ατμούς της χύτρας
αναδυόμενος, να χάνομαι
μέσα στο δάσος της φορμάϊκας
σαν ξυλοκόπος χάρτινος, μικρός.
Σαν το ρολόι όλα πένθιμα ηχούσαν·
το γάλα στο ποτήρι ζάρωνε
όπως εγώ μεσ’ την μπανιέρα
τις μέρες που κρυώναμε.
Τα ρούχα, πεταμένα
πάνω στην καρέκλα
μοιάζανε τραυματίες φριχτοί
απ’ τις εφημερίδες.
Γκρίζο ήτανε το όνειρο.
Είχανε ξεθωριάσει πια τα χρώματα
που μέτραγαν το κόστος
Βουλγαροκτόνου με Δαβάκη,
στο έτος των σεισμών.



Δεν υπάρχουν σχόλια: