Παρασκευή, 2 Οκτωβρίου 2009

Σύνθεση χωρίς κρίση


Το "παιχνίδι" της μουσικής είναι παιχνίδι με της μορφές της λογικής ως τέτοιας: με αυτές της δήλωσης, της ταυτότητας, της ομοιότητας, της αντίφασης, του όλου και του μέρους: και η απτότητα της μουσικής είναι ουσιαστικά η δύναμη με την οποία αυτές οι μορφές εντυπώνονται στο υλικό, τους μουσικούς ήχους. [...] Το σύνορο ανάμεσα στη μουσική και τη λογική δεν βρίσκεται λοιπόν στα λογικά στοιχεία, αλλά στην λογική τους σύνθεση, στην κρίση. Η μουσική δεν περιέχει κρίση, αλλά μια σύνθεση διαφορετικού είδους, η οποία συγκροτείται μόνο μέσα από τον αστερισμό των στοιχείων της, και όχι από την χρήση τους ως κατηγορήματα, την συντακτική υπόταξή τους, ή την εγκόλπωσή τους. Η σύνθεση αυτή συνδέεται επίσης με την αλήθεια, αλλά μια αλήθεια που δεν ομοιάζει με την αλήθεια που αποφαίνεται, και αυτή η μη δηλωτική αλήθεια θα πρέπει μάλλον να οριστεί ως το στοιχείο στο οποίο η μουσική συμπίπτει με τη διαλεκτική. Η συζήτηση αυτή πρέπει να καταλήξει σε ένα ορισμό όπως: Η μουσική είναι η λογική της σύνθεσης χωρίς κρίση. [...] Το νόημα του έργου σε σχέση με τη φιλοσοφία της ιστορίας γίνεται κατανοητό με τους όρους τόσο του αναπόδραστου της μίμησης [της κρίσης] όσο και της προσπάθειας της μουσικής να την αποφύγει--να αναιρέσει τη λογική που εκφέρει κρίση.

Theodor W. Adorno, Beethoven: Philosophie der Musik


L.V. Beethoven, String Quartet Op. 135, 3rd movement. Kodaly Quartet. 1999.

Δεν υπάρχουν σχόλια: