Παρασκευή, 2 Οκτωβρίου 2009

Ένα τραγούδι



Ποιοί είναι αυτοί που μιλάνε
όταν δεν ξέρουν μια
γλώσσα να μιλήσουνε;
Ποιοί είναι αυτοί που μουντζουρώνουν
τα τετράδια, που ζωγραφίζουν
καράβια που βυθίζονται, ποιοί
είναι αυτοί που συνθηματολογούν
στο κρεβάτι
και παραμένουν
μουγγοί στις συγκεντρώσεις
ποιοί είναι αυτοί που μας εκνευρίζουν
με τη φάτσα τους κάθε φορά
που συμφωνούμε
να συμφωνούμε όλοι εμείς;

Ποιοί είναι αυτοί που δεν ξέρουν το
όνομα του συμβολαιογράφου στη γωνία;
Ποιοί είναι αυτοί που δεν χαιρετούν τον υπουργό;
Ποιοί είναι αυτοί που δεν βάζουνε
τα γράμματα σωστά με τη σειρά;
Ποιοί είναι αυτοί που δεν ήρθανε στο γάμο
και δεν κλαίνε στις κηδείες
ποιοί είναι αυτοί που αγνοούν τα προσκλητήρια;

Δεν ξέρουμε.

Δεν ξέρουμε πού είναι το κρεβάτι μας, που είναι το ταβάνι
πού είναι ο κόκκορας, ο πυροκροτητής
πού είναι τα ρούχα μας πού είναι το πάτωμα
οι εραστές μας, ο προσωπικός μας εξομολογητής.
Φταίμε και μεις φταίνε και οι άλλοι
όλοι φταίμε, όλοι δουλεύουμε ξεχνάμε αγγίζουμε
τρώμε κοιμόμαστε συλλέγουμε
πεθαίνουμε πεθαίνουμε πεθαίνουμε.



Δεν υπάρχουν σχόλια: