Κυριακή, 6 Σεπτεμβρίου 2009

Laika




Ιδού τώρα παρελαύνει η λιτανεία της προόδου·
ιδού, αποκαλύπτεται
η έλλογη κατάληξις μοναχικών ονειρώξεων
υπό το φως φθορίου στα εργαστήρια
ιδού νέες αποικίες ανοίγονται, τρόποι αναδιάταξης
των πραγμάτων. Τώρα εξάγονται συμπεράσματα
έξω απ’ το ανθρώπινο κορμί. Δεν επαρκούν οι ομολογίες
που συλλέγουνε ξερογλύφοντας οι ιεροεξεταστές. Δεν τους
αρκούν οι χάρτες προς τα χωριά των ιθαγενών.
Ονειρεύονται πιο παγωμένες θάλασσες, πιο βουβά θέατρα,
πιο ξέπνοες αναρτήσεις εμβλημάτων.

Ο μπόγιας που ήξερα στη Μόσχα αλλάζει εμφάνιση διαρκώς.
Μία προβάρει τις περούκες του Νεύτωνος και του Κοπέρνικου,
μια τη μικροφωνική χροιά του κρατικού εκπροσώπου,
μια κουδουνίζει την αρμαθιά με τα κλειδιά.
Καθώς απλώνεται η μυρωδιά της κάψας
που αναδύουνε τα δίποδα μόλις οσμιστούν υπέρβαση
σφραγίζεται η θυσία διακριτικά με το κοχλάζον αίμα μου
μακριά από θεατές, όπως στις τραγωδίες.
Μόνο που ανάμεσα στον φόβο
και τον έλεον
στέκεται ο κέρβερος γρυλίζοντας αδέσποτος
με δόντια ανήμπορα, το κάτουρο ποτάμι.

Γκιοργκ Φρήντριχ, σου επιστρέφω το αντίτυπο
της Φιλοσοφίας της Ιστορίας
ιδού ως αντάλλαγμα μια συλλογή γραμματοσήμων
όπου στοχάζομαι πυραύλους ή κοιτώ
από το τζάμι καθώς συνηθίζουνε οι της ράτσας μου
όταν μας βγάζουν βόλτα στους αυτοκινητοδρόμους.
Κατανοώ, κατανοώ. Ήμουν εκεί στο ξερίζωμα της
αυτοκρατορικής φύτρας, ήμουν εκεί, στη σύλληψη αιματηρών
συνομοσιών, ήμουν εκεί, στην περιφέρεια των βασιλικών πορτραίτων,
στα πόδια νάνων και παιδιών.
Ήμουν εκεί, άηχη πίσω απ’ το τζάμι των αφηγήσεων, θνησιγενής,
εκ των προτέρων νεκρή, εκ των υστέρων ζώσα, ήμουν εκεί,
δίπλα απ’ το μεγάφωνο που διακομίζει τις φωνές των φαντασμάτων.

Γκιοργκ Φρήντριχ, ξέρεις πώς φαίνεται η όψη της ολότητας
απ' τα νεκρά μάτια μιας σκύλας που μετεωρίζεται στα άστρα;




Δεν υπάρχουν σχόλια: