Κυριακή, 14 Ιουνίου 2009

Οι φράσεις που ζουν για πάντα




Δεν τις ζηλεύω, τις φράσεις που ζουν για πάντα.
Τριγυρνάνε με κάτι φθαρμένα παλτά, τρικλίζοντας,
κι όταν θυμώνουν, εκσφενδονίζουν
δυο-τρεις ξεδοντιασμένες απειλές
καθώς τις δυο τους μαραμένες πια γροθιές
μικραίνουνε τα ρούχα, λες κι ήταν το πετσί
που μάζεψε στο πλύσιμο, τόσες και τόσες Κυριακές
που βάζαν τα καλά τους να βγούνε στην πλατεία.

Πάει καιρός που ξέχασαν μάνα και κύρη.
Ούτε ορφάνια πια δεν θυμούνται. Νέες ακόμα έπεσαν
σε χέρια επιτήδειων. Η λευτεριά τους είναι
δυνάστες στιβαγμένοι ο ένας πα’ στον άλλον,
έτσι που εξέπνευσε στο τέλος και η ίδια η σκλαβιά.
Τις ξεχνάς ή τις θυμάσαι το ίδιο πράμα·
ούτε που ξέρουνε κι αυτές τη διαφορά.
Μόνο κάποιες στιγμές που φεύγει η θολούρα
απ’ το μυαλό ρωτάνε:

αν είναι αυτό το Καθαρτήριο
το κρίμα μου ποιό είναι και δεν έχει πληρωθεί;




Δεν υπάρχουν σχόλια: