Δευτέρα, 25 Μαΐου 2009

Fides


Τα δικαιώματα αυτού που δεν καταλαβαίνω νοιάζομαι.
Είναι ένας στρατός μυρμήγκια ανάμεσα στους κροτάφους μου.
Είναι ένας αέρας που ανασαίνει στον αυχένα μου.
Είναι ένας κεραυνός που διακόπτει την ησυχία των οστών μου.

Τη μιλιά που μ’ αφήνει ξέπνοο αφουγκράζομαι.
Είναι μια στοά ανθρακωρυχείου στα πνευμόνια μου.
Είναι φωτοβολίδες ναυαγού μεσ’ στο στομάχι μου.
Είναι μια αόρατη διαδήλωση στα δάχτυλά μου.

Τις προσταγές αυτού που δε μ’ ακούει υπακούω.
Είναι μια θάλασσα θολή μέσα στο αίμα μου.
Είναι ο ήχος μιας σειρήνας στο μυαλό μου.
Είναι μια πτήση χαμηλή μέσα στα μάτια μου.

Ό,τι δραπέτευσε απ’ τα χέρια μου υπερασπίζομαι.
Είναι το πλάνο απόδρασης που σχηματίζουν οι λέξεις.
Είναι το αναπάντεχο τηλεγράφημα στην πόρτα μου.
Είναι το καραβάνι που ακολουθεί η σκιά μου.

Πότε έγινε φυλακή ο θώρακας;
Πώς θα αντέξεις, σώμα μου, τόσων αλόγων
Την αχαλίνωτη ορμή, τόσων οπλών τα ποδοβολητά
Τόσων στοιχειών βουβά επισκεπτήρια;



Δεν υπάρχουν σχόλια: