Τετάρτη, 20 Μαΐου 2009

Περί ηρωισμού και πειθαρχίας






Μου λένε ορισμένες φορές ότι βλέπω στη φιλοσοφία μόνο ένα μέσο εδραίωσης των δικαιωμάτων του ηρωισμού, ενάντια στη σύγχρονη απολογία του μάταιου και του καθημερινού. Γιατί όχι; Παρ' όλα αυτά, ο αρχαίος ηρωισμός ισχυριζόταν ότι δικαίωνε τη ζωή μέσω της θυσίας. Η επιθυμία μου είναι να δώσω ύπαρξη στον ηρωισμό μέσα από την καταφατική χαρά που παράγεται οικουμενικά από την πιστότητα ως προς τις συνέπειες. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι ο επικός ηρωισμός αυτού που δίνει τη ζωή του εκτοπίζεται από τον μαθηματικό ηρωισμό αυτού που δημιουργεί ζωή, σημείο προς σημείο.

Στην Ανθρώπινη Μοίρα, ο Μαλρώ παρατηρεί το ακόλουθο για ένα από τους χαρακτήρες του: "Η αίσθηση του ηρωισμού του είχε δώσει κάποιου είδους πειθαρχία, όχι κάποια δικαίωση της ζωής". Ουσιαστικά, τοποθετώ τον ηρωισμό στην πλευρά της πειθαρχίας, του μόνου όπλου που έχουν τόσο το Αληθινό όσο και οι λαοί ενάντια στην εξουσία και τον πλούτο, ενάντια στην ασημαντότητα και τον ευτελισμό του νου. Αλλά η πειθαρχία αυτή απαιτεί να εφευρεθεί, ως συνοχή ενός υποκειμενοποιήσιμου σώματος. Τότε δεν θα μπορεί να διαχωριστεί από την ίδια την επιθυμία μας για ζωή.



Alain Badiou, Logiques des mondes.



Δεν υπάρχουν σχόλια: