Σάββατο, 4 Απριλίου 2009

Badiou, "Η σύγχρονη φιγούρα του στρατιώτη στην πολιτική και την ποίηση"




Η σύγχρονη φιγούρα του στρατιώτη στην πολιτική και την ποίηση

του Alain Badiou*

Διάλεξη στο UCLA τον Ιανουάριο 2007.

Τα γενικά περιεχόμενα της διάλεξής μου είναι πολύ απλά. Μπορώ να τα συνοψίσω σε πέντε σημεία.

1. Όλες οι δημιουργίες, όλες οι καινοτομίες, είναι με μια έννοια το καταφατικό μέρος μιας άρνησης. Μιας “άρνησης,” γιατί αν συμβαίνει κάτι σαν καινούργιο, αυτό δεν μπορεί να αναχθεί στην αντικειμενικότητα της κατάστασης, μέσα στην οποία συμβαίνει. Γι’ αυτό, είναι βέβαια κάτι σαν μια αρνητική εξαίρεση στους κανονικούς νόμους της αντίστοιχης αντικειμενικότητας. Αλλά είναι και “κατάφαση,” το καταφατικό μέρος της άρνησης, γιατί αν μια δημιουργία μπορεί να αναχθεί σε μια άρνηση των κοινών νόμων της αντικειμενικότητας, τότε εξαρτάται πλήρως απ’ αυτούς σ’ ό,τι αφορά την ταυτότητά της. Επομένως, η ίδια η ουσία της καινοτομίας συνεπάγεται την άρνηση, αλλά οφείλει να επιβεβαιώσει και την ταυτότητά της πέρα από την αρνητικότητα της άρνησης. Για το λόγο αυτό, λεω ότι μια δημιουργία ή μια καινοτομία πρέπει να ορισθεί, μ’ έναν παράδοξο τρόπο, σαν το καταφατικό μέρος μιας άρνησης.

2. Ονομάζω “καταστροφή” το αρνητικό μέρος της άρνησης. Για παράδειγμα, αν θεωρήσουμε τη δημιουργία του Schoenberg, στις αρχές του περασμένου αιώνα, του δωδεκαφωνικού μουσικού συστήματος, μπορούμε να πούμε ότι η δημιουργία αυτή επιτυγχάνει την καταστροφή του τονικού συστήματος, το οποίο, στον δυτικό κόσμο, είχε κυριαρχήσει πάνω στη μουσική δημιουργία κατά τη διάρκεια τριών αιώνων. Στην ίδια κατεύθυνση, η Μαρξιστική ιδέα της επανάστασης είναι να επιτύχει την εμμενή άρνηση του καπιταλισμού μέσω της πλήρους καταστροφής του μηχανισμού του αστικού κράτους. Και στις δυο περιπτώσεις, η άρνηση είναι η συμβαντική συγκέντρωση μιας διαδικασίας, μέσω της οποίας επιτυγχάνεται η πλήρης αποσύνθεση ενός παλιού κόσμου. Είναι η συμβαντική συγκέντρωση, η οποία πραγματώνει την αρνητική δύναμη της άρνησης. Κι αυτό το ονομάζω καταστροφή.

3. Ονομάζω αφαίρεση το καταφατικό μέρος της άρνησης. Για παράδειγμα, τα νέα μουσικά αξιώματα, τα οποία για τον Schoenberg δομούν τις αποδεκτές σειρές από νότες σ’ ένα μουσικό έργο, που βρίσκεται εκτός τονικού συστήματος, με κανένα τρόπο δεν μπορούν να συναχθούν από την καταστροφή του συστήματος αυτού. Είναι οι καταφατικοί νόμοι ενός νέου πλαίσιου μουσικής δραστηριότητας. Καταδεικνύουν τη δυνατότητα ενός νέου ειρμού του μουσικού λόγου. Το σημείο, που πρέπει να κατανοήσουμε, είναι ότι ο νέος αυτός ειρμός δεν είναι νέος, επειδή επιτυγχάνει τη διαδικασία της αποσύνθεσης του συστήματος. Ο νέος ειρμός είναι νέος στο βαθμό που, μέσα στο πλαίσιο το οποίο επιβάλουν τα αξιώματα του Schoenberg, ο μουσικός λόγος αποφεύγει τους νόμους της τονικότητας ή, το ακριβέστερο, γίνεται αδιάφορος προς τους νόμους αυτούς. Γι’ αυτό, μπορούμε να πούμε ότι ο μουσικός λόγος αφαιρείται από την τονική θέσπισή του. Προφανώς, η αφαίρεση αυτή βρίσκεται στους ορίζοντες της άρνησης. Εντούτοις, υπάρχει πέρα από το καθαρά αρνητικό μέρος της άρνησης. Υπάρχει πέρα από την καταστροφή.

Είναι το ίδιο πράγμα και με τον Μαρξ στο πολιτικό πλαίσιο. Ο Μαρξ επιμένει να λεει ότι η καταστροφή του αστικού κράτους δεν είναι από μόνη της ένα επίτευγμα. Ο στόχος είναι ο κομουνισμός, ο οποίος αποτελεί το τέλος του κράτους ως τέτοιου και το τέλος των κοινωνικών τάξεων, που πρέπει να αντικατασταθούν από μια καθαρά ισόνομη οργάνωση της πολιτικής κοινωνίας. Αλλά για να φθάσουμε εκεί, πρέπει πρώτα να αντικαταστήσουμε το αστικό κράτος μ’ ένα άλλο κράτος, το οποίο δεν αποτελεί το άμεσο αποτέλεσμα της καταστροφής του πρώτου. Στην πραγματικότητα, είναι ένα κράτος τόσο διαφορετικό σε σχέση με το αστικό κράτος όσο η σημερινή πειραματική μουσική μπορεί να είναι σε σχέση μ’ ένα ακαδημαϊκό τονικό έργο του 19ου αιώνα ή μια σύγχρονη παράσταση μπορεί να είναι σε σχέση με μια ακαδημαϊκή αναπαράσταση των Ολύμπιων Θεών. Γιατί το νέο κράτος –αυτό που ο Μαρξ ονομάζει “δικτατορία του προλεταριάτου”– είναι ένα κράτος, το οποίο οργανώνει την ίδια τη δική του εξαφάνιση, ένα κράτος η ίδια η ουσία του οποίου βρίσκεται μέσα στη διαδικασία σχηματισμού του μη κράτους. Ίσως όπως, για τον Αντόρνο, η “άτυπη μουσική” ήταν η διαδικασία, μέσα σ’ ένα έργο, της αποσύνθεσης όλων των μορφών. Έτσι, μπορούμε να πούμε ότι στην αρχική σκέψη του Μαρξ , η “δικτατορία του προλεταριάτου” ήταν ένα όνομα για το κράτος, που αφαιρείται από όλους τους κλασικούς νόμους του “κανονικού” κράτους. Γιατί το κλασικό κράτος αποτελεί μια μορφή εξουσίας. Αλλά το κράτος που ονομάζεται “δικτατορία του προλεταριάτου” αποτελεί την εξουσία της μη εξουσίας, την εξουσία της εξαφάνισης του ζητήματος της εξουσίας. Σ’ οποιαδήποτε περίπτωση, ονομάζουμε αφαίρεση αυτό το μέρος της άρνησης, το οποίο προσανατολίζεται από τη δυνατότητα κάποιου πράγματος, που απολύτως υπάρχει πέρα από ό,τι υπάρχει κάτω από τους νόμους αυτών που η άρνηση αναιρεί.

4. Επομένως, η άρνηση βρίσκεται πάντοτε, στις συγκεκριμένες δράσεις της –πολιτικές ή καλλιτεχνικές– μετέωρη μεταξύ της καταστροφής και της αφαίρεσης. Το ότι η ίδια η ουσία της άρνησης είναι η καταστροφή αποτελούσε τη θεμελιώδη ιδέα του τελευταίου αιώνα. Η θεμελιώδης ιδέα αυτού του αιώνα, που αρχίζει τώρα, πρέπει να είναι το ότι η ίδια η ουσία της άρνησης είναι η αφαίρεση.



Όμως η αφαίρεση δεν είναι η άρνηση της καταστροφής, ούτε ποτέ ήταν η καταστροφή η άρνηση της αφαίρεσης, όπως είδαμε με τον Schoenberg ή τον Μαρξ. Το πιο δύσκολο ζήτημα είναι, για την ακρίβεια, να στηρίξουμε την πλήρη έννοια της άρνησης από την πλευρά της αφαίρεσης, όπως οι Λένιν, Schoenberg ή Marcel Duchamp ή Cage ή Μάο Τσετούνγκ ή Jackson Pollock είχαν στηρίξει την πλήρη έννοια της άρνησης από την πλευρά της καταστροφής.


Για να διασαφηνίσω τις πολύπλοκες σχέσεις μεταξύ καταστροφής, άρνησης και αφαίρεσης, προτείνω να διαβάσω μαζί σας ένα τμήμα ενός θαυμάσιου ποιήματος του Πιέρ Πάολο Παζολίνι.

Ο Παζολίνι είναι πολύ γνωστός σαν σκηνοθέτης κινηματογράφου. Ειδικότερα, κατά τη διάρκεια των δεκαετιών ’60 κι ’70, είχε σκηνοθετήσει κάποια βαθυστόχαστα σύγχρονα έργα προερχόμενα από τις δυο μεγάλες δυτικές πνευματικές παραδόσεις: των αρχαίων Ελλήνων, με ταινίες όπως η Μήδεια κι ο Οιδίπους, και του ιουδαϊκού Χριστιανισμού με το Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο κι ένα πολύ πολύπλοκο σενάριο για τη ζωή του Απόστολου Παύλου. Όλα αυτά συγκροτούν μια δύσκολη σκέψη πάνω στη σχέση μεταξύ ιστορίας, Μύθων και Θρησκείας. Ο Παζολίνι ήταν ταυτόχρονα ένας επαναστάτης Μαρξιστής κι ένας άνθρωπος που παρέμενε για πάντα επηρεασμένος από την θρησκευτικότητα των παιδικών του χρόνων. Γι’ αυτό, το ερώτημα που έθετε ήταν: είναι το επαναστατικό γίγνεσθαι της Ιστορίας, η πολιτική αρνητικότητα, μια καταστροφή της τραγικής ομορφιάς των Ελληνικών Μύθων και της ειρηνικής υπόσχεσης του Χριστιανισμού; Ή πρέπει να μιλάμε για μια αφαίρεση, στην οποία μια καταφατική συμφιλίωση της Ομορφιάς και της Ειρήνης γίνεται δυνατή μέσα σ’ ένα νέο δίκαιο κόσμο;

Ο Παζολίνι είναι επίσης γνωστός για τη σχέση που διατηρούσε μεταξύ της ιδιωτικής ζωής του και των δημόσιων πεποιθήσεών του. Όχι μόνο ήταν ομοφυλόφιλος, αλλά αυτό αποτελούσε μέρος της πολιτικής έμπνευσής του, πολλά χρόνια πριν αρχίσει το κίνημα των ομοφυλοφίλων και λεσβιών. Γνώριζε πλήρως ότι η επιθυμία –και στην περίπτωσή του, η επιθυμία για νεαρούς εργάτες των προαστίων της Ρώμης– δεν είναι ανεξάρτητη των ιδεολογικών επιλογών μας. Για μια ακόμη φορά, το ζήτημα είναι η εγγραφή της σεξουαλικής επιθυμίας μέσα στην πολιτική αρνητικότητα, όχι σαν ένα καθαρά ανατρεπτικό και καταστροφικό θέμα, αλλά σαν μια δημιουργική μετατόπιση της γραμμής, που διαχωρίζει την ατομική από τη συλλογική υποκειμενικότητα.

Ο Παζολίνι δολοφονήθηκε το Νοέμβρη του 1975. Ήταν τότε 53 ετών. Οι ιδιαίτερες περιστάσεις αυτής της φρικτής δολοφονίας είναι μέχρι σήμερα αδιευκρίνιστες. Αλλά σίγουρα βρίσκονται ακριβώς στο σημείο που οι πολιτικοί προσδιορισμοί συναντούν τις σεξουαλικές καταστάσεις. Είναι αυτό το σημείο που αποτελούσε για τον Παζολίνι μια σταθερά πηγή νέων αληθειών, αλλά επίσης και μια υπαρξιακή τραγωδία.

Υπέροχες ταινίες, πολιτικές δεσμεύσεις, κριτικά δοκίμια, σημαντικά μυθιστορήματα, νέο υπαρξιακό στυλ.. Πέρα από όλα αυτά, ο Παζολίνι είναι ο μεγαλύτερος ποιητής της γενιάς του. Μπορούμε να διακρίνουμε τρεις κύριες ποιητικές συλλογές του.

1. Τα ποιήματα που ο Παζολίνι έγραψε σε ηλικία 20 ετών, σε μια ιδιαίτερη Ιταλική διάλεκτο, της περιοχής Φριούλι. Εδώ βλέπουμε την προσπάθειά του να αφαιρέσει την ποίηση από το κύρος της επίσημης Ιταλικής γλώσσας και να χρησιμοποιήσει μια λαϊκή γλώσσα απέναντι στην γλώσσα του κράτους. Είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτού που ο Ντελέζ ονομάζει “μειοψηφική πολιτική” στην ποίηση.

2. Η μεγάλη συλλογή, που εκδόθηκε το 1957, η καρδιά της οποίας είναι το θαυμάσιο ποίημα, Οι Στάχτες του Γκράμσι, ένας πολύπλοκος διαλογισμός για την ιστορία, τη Μαρξιστική ιδεολογία, το Ιταλικό τοπίο και τα προσωπικά συναισθήματα.. Ο τίτλος είναι από μόνος του μεταφορά μιας μελαγχολικής άρνησης. Ο Γκράμσι, ο Δάσκαλος, ο Πατέρας του Ιταλικού Μαρξισμού, είναι εδώ σαν να σκορπίζεται μέσα στη σκόνη της Ιστορίας.

3. Οι δυο συλλογές των αρχών της δεκαετίας του ’60: Η Θρησκεία της Εποχής μου (1961) και Η Ποίηση από ένα Τριαντάφυλλο (1964). Σ’ αυτές βρίσκουμε το πλαίσιο του τμήματος του ποιήματος που θα ερμηνεύσω σήμερα. Βασικά, πρόκειται για την πικρή απογοήτευση του Παζολίνι σε σχέση με τις πρακτικές της Ιταλικής αριστεράς. Κι ακριβέστερα, για δυο σημαντικές αποτυχίες του Κομουνιστικού Κόμματος, πρώτα, μια απιστία στον ένοπλο αγώνα χιλιάδων νεαρών ανθρώπων ενάντια στον φασισμό και το Ναζισμό κατά τη διάρκεια του πόλεμου. Δεύτερο, το Κομουνιστικό Κόμμα είναι ανίκανο να οργανώσει την επανάσταση χιλιάδων νεαρών εργατών στα προάστια των Ιταλικών πόλεων.

Έτσι, εδώ έχουμε μια διπλή άρνηση της λαϊκής νεολαίας. Στο παρελθόν, όπου οι αγώνες τους έχουν ξεχασθεί. Στο παρόν, όπου ο ξεσηκωμός τους περιφρονείται. Αλλά ο Παζολίνι έχει δυο πολύ σημαντικούς λόγους να ενδιαφέρεται με πάθος για την ύπαρξη και τους αγώνες της νεολαίας. Πρώτα, ο μικρότερος αδελφός του, Γκουίντο, είχε σκοτωθεί σε μια μάχη κατά τη διάρκεια του πόλεμου σαν παρτιζάνος, μαχητής της αντίστασης. Και το φοβερό ζήτημα ήταν ότι σκοτώθηκε όχι από τους φασίστες, αλλά από κομουνιστές μιας άλλης χώρας, από Γιουγκοσλάβους κομουνιστές, εξ αιτίας ενός ανταγωνισμού μεταξύ Ιταλών και Γιουγκοσλάβων που αφορούσε τον έλεγχο κάποιων συνοριακών περιοχών. Δεύτερο, ως ομοφυλόφιλος, ο Παζολίνι είχε πάντοτε πραγματικές και μακρόχρονες σχέσεις με φτωχούς νεαρούς εργάτες ή με άνεργους νέους των προαστίων. Γι’ αυτό το λόγο, πολλά ποιήματα του Παζολίνι μιλούν για τις αντιφάσεις μεταξύ Ιστορίας, πολιτικής και των όρων της συγκεκριμένης ύπαρξης της προλεταριακής νεολαίας.

Ας διαβάσουμε πρώτα ένα τμήμα από τα ποιήματα αυτά. Είναι τμήμα ενός πολύ μεγάλου ποιήματος, της Vittoria (Νίκης).

“Όλη η πολιτική είναι μια ρεαλιστική πολιτική (Realpolitik),” μαχόμενη
ψυχή, με τον ευγενικό σου θυμό!
Δεν αναγνωρίζεις καμιά άλλη ψυχή πέρα απ’ αυτή
που έχει το λόγο του μυαλωμένου άνθρωπου,
του επαναστάτη που είναι αφοσιωμένος στον έντιμο
κοινό άνθρωπο (ακόμη κι η συνενοχή
με τους δολοφόνους των Πικρών Ετών είναι μπολιασμένη
πάνω στον προστατευτικό κλασικισμό, που κάνει
τον κομουνιστή ευυπόληπτο): δεν αναγνωρίζεις την καρδιά
που γίνεται σκλάβος στον εχθρό της και πηγαίνει
οπουδήποτε πάει ο εχθρός, οδηγούμενη από μια ιστορία
που είναι η ιστορία και των δυο, και τους κάνει, βαθιά κάτω,
διεστραμμένα, αδελφούς. Δεν αναγνωρίζεις τον φόβο
της συνείδησης που, μαχόμενη μαζί με τον κόσμο,
μοιράζεται τους κανόνες του αγώνα μέσα στους αιώνες,
σαν να είναι μέσω ενός πεσιμισμού για εκείνες τις ελπίδες
που πνίγονται ώστε να γίνουν πιο αντρίκειες. Χαρούμενος
με μια χαρά που δεν γνωρίζει καμιά κρυφή ατζέντα,
αυτός ο στρατός –τυφλός μέσα στο τυφλό
λιόφωτο– των νεκρών ανδρών έρχεται
και περιμένει. Αν ο πατέρας τους, ο ηγέτης τους, απορροφημένος
μέσα σ’ ένα μυστηριώδη διάλογο με την Εξουσία και καθηλωμένος
από τη διαλεκτική του, την οποία η ιστορία ανανεώνει
ασταμάτητα –αν τους εγκαταλείπει,
στα λευκά βουνά, στις ήρεμες πεδιάδες,
λίγο-λίγο μέσα στα βάρβαρα στήθη
των γιων του, το μίσος γίνεται η αγάπη του μίσους,
που καιει μόνο μέσα σ’ αυτούς, τους λίγους, τους εκλεκτούς.
Ω, Απόγνωση που δεν ξέρει κανένα νόμο!
Ω, Αναρχία, ελεύθερη αγάπη
της Ολότητας, με τα γενναία σου τραγούδια!

Σαν μια περίληψη του τμήματος αυτού, μπορούμε να πούμε κάτι σαν κι αυτό:

Όλοι λένε ότι η πολιτική πρέπει να είναι ρεαλιστική, ότι όλες οι ιδεολογικές απάτες έχουν αποδειχθεί επικίνδυνες κι αιματηρές.

Αλλά ποιο είναι το πραγματικό για την πολιτική; Το πραγματικό είναι η Ιστορία. Το πραγματικό είναι το συγκεκριμένο γίγνεσθαι του αγώνα και της άρνησης. Αλλά πώς είναι δυνατόν να κατανοήσουμε ή να ξέρουμε την Ιστορία; Μπορούμε να το κάνουμε, αν ξέρουμε τους κανόνες της Ιστορίας, τους μεγάλους κανόνες του γίγνεσθαι. Αυτό είναι το μάθημα του Μαρξισμού.

Όμως, δεν είναι οι νόμοι της Ιστορίας κοινοί και για μας και τους εχθρούς μας; Κι αν είναι έτσι, πώς η άρνηση μπορεί να ξεχωρίσει από την αποδοχή;

Βρισκόμαστε στην κατάσταση, όπου, καθώς έχει τερματισθεί η καταστροφή, η ίδια η αφαίρεση, η αντίθεση, αν προτιμάτε, γίνεται ένα αίσθημα συνενοχής. Όπως γράφει ο Παζολίνι: αναγνωρίζουμε ότι πάμε ακριβώς εκεί που πάει ο εχθρός μας, “οδηγούμενοι από μια Ιστορία, που είναι η ιστορία και των δυο.” Κι είναι αδύνατη η πολιτική ελπίδα.

Επομένως, αν οι νεκροί νέοι του τελευταίου πόλεμου μπορούσαν να έβλεπαν την παρούσα πολιτική κατάσταση, δεν θα συμφωνούσαν μ’ αυτό το αίσθημα της συνενοχής. Σε τελική ανάλυση, δεν μπορούν να αποδεχθούν τους πολιτικούς πατέρες τους, τους ηγέτες του Κομουνιστικού Κόμματος. Και αναγκαστικά γίνονται βάρβαροι και μηδενιστές, ακριβώς όπως η άνεργη νεολαία των προαστίων.

Το ποίημα αποτελεί ένα μανιφέστο για την αληθινή άρνηση.

Αν λοιπόν η αφαίρεση διαχωρίζεται από την καταστροφή, σαν αποτέλεσμα έχουμε το Μίσος και την Απόγνωση. Το σύμβολο του αποτελέσματος αυτού είναι η συγχώνευση των νεκρών ηρώων του τελευταίου πόλεμου με τους περιφρονημένους εργάτες των προαστίων μας μέσα σ’ ένα είδος φιγούρας τρομοκράτη. Αλλά αν η καταστροφή διαχωρίζεται από την αφαίρεση, σαν αποτέλεσμα έχουμε το αδύνατο της πολιτικής, γιατί τα νεαρά άτομα απορροφώνται από ένα είδος μηδενιστικής συλλογικής αυτοκτονίας, χωρίς καμία σκέψη, καμία μοίρα. Στην πρώτη περίπτωση, οι πατέρες, που είναι υπεύθυνοι για τον χειραφετικό πολιτικό προσανατολισμό, εγκαταλείπουν τα παιδιά τους υπέρ του πραγματικού. Στην δεύτερη περίπτωση, τα παιδιά, που είναι η συλλογική δύναμη μιας ενδεχόμενης επανάστασης, εγκαταλείπουν τους πατέρες τους υπέρ της Απόγνωσης.

Αλλά όμως, η χειραφετική πολιτική είναι δυνατή μόνον όταν κάποιοι πατέρες και μητέρες και κάποιοι γιοι και κόρες συσπειρώνονται μέσα σε μια πραγματική άρνηση του κόσμου έτσι όπως είναι.

Κάποιες παρατηρήσεις.

1. Ολόκληρη η αρχή: κάτω από την ιδέα της “ρεαλιστικής πολιτικής (Realpolitik),” έχουμε κάτι σαν μια άρνηση χωρίς καταστροφή. Την ορίζω: “αντίθεση,” με την κοινή δημοκρατική έννοια. Σαν τους δημοκράτες ενάντια στον Μπους. Βρίσκουμε δυο εξαιρετικούς ορισμούς αυτού του είδους της άρνησης: “το λόγο του μυαλωμένου άνθρωπου” και “τον προστατευτικό κλασικισμό.” Θα παρατηρήσατε ότι και στις δυο περιπτώσεις, η σύγκριση είναι μέσα σ’ ένα καλλιτεχνικό συντηρητικό στυλ.

2. Τα “πικρά χρόνια” είναι τα χρόνια του πόλεμου, ο οποίος επίσης υπήρξε, ως επί το πλείστον, στην Ιταλία, ένας εμφύλιος πόλεμος.

Η καρδιά της “αντίθεσης” είναι να αντικαταστήσει κάποιους κανόνες με την βία του πραγματικού. Στην αργκό μου, θα μπορούσα να πω: να αντικαταστήσει κανόνες της ιστορίας ή κανόνες της οικονομίας με τη ρήξη του Συμβάντος. Κι όταν το κάνετε αυτό, “μοιράζεστε τους κανόνες του αγώνα” με τους εχθρούς σας. Και τελικά γίνεστε “σκλάβος του εχθρού σας,” “αδελφός” του εχθρού σας.

Επομένως, η αντίθεση είναι στην πραγματικότητα ο θάνατος της άρνησης. Κι είναι ο θάνατος της πολιτικής ελπίδας.

4. Μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο, ο Παζολίνι έχει ένα είδος μεγαλειώδους και μελαγχολικής ενόρασης. Ο στρατός των νεκρών νέων του τελευταίου πόλεμου, και μεταξύ τους βέβαια ο νεώτερος αδελφός του Γκουίντο, έρχονται να δουν τον πατέρα τους, τον ηγέτη τους. Δηλαδή, στην πραγματικότητα, τους σημερινούς επαναστάτες ηγέτες. Ο στρατός αυτός, “τυφλός μέσα στο τυφλό λιόφωτο” έρχεται και περιμένει “στα λευκά βουνά, στις ήρεμες πεδιάδες.” Και βλέπουν τον πατέρα τους, τον ηγέτη τους, απορροφημένο μέσα στην ασθενέστερη μορφή της άρνησης, τη διαλεκτική άρνηση. Η άρνηση αυτή δεν βρίσκεται έξω από την εξουσία. Η άρνηση αυτή αποτελεί μόνο μια σκοτεινή σχέση με την ίδια την εξουσία. Είναι ο “μυστήριος διάλογος με την Εξουσία.” Έτσι, ο πατέρας στην πραγματικότητα είναι χωρίς ελευθερία, είναι “καθηλωμένος” από τη διαλεκτική της εξουσίας.

5. Το συμπέρασμα είναι ότι ο πατέρας αυτός “τους εγκαταλείπει.” Εδώ βλέπετε το πρόβλημα, που είναι σαφώς ένα πρόβλημα του σήμερα. Ο στρατός των νεκρών νέων ήταν στην πλευρά της καταστροφής, του μίσους. Υπήρχε στη σκληροτράχηλη πλευρά της άρνησης. Όμως περιμένει έναν προσανατολισμό, μια άρνηση που, κάτω από κάποιο πατρικό νόμο, συμφιλιώνει την καταστροφή και την αφαίρεση.

Αλλά οι σύγχρονοι ηγέτες τους εγκαταλείπουν. Έτσι, έχουν μόνο το καταστροφικό μέρος της άρνησης. Έχουν μόνο την “Απόγνωση που δεν ξέρει κανένα νόμο!”

6. Κι η περιγραφή της υποκειμενικότητάς τους είναι εντελώς εκφραστική. Ναι, βρίσκονταν στην πλευρά του μίσους, της καταστροφής. Ήσαν οι “οργισμένοι νέοι.” Αλλά τώρα, με μια συγκλονιστική έκφραση, “το μίσος γίνεται η αγάπη του μίσους.” Η αγάπη αυτή του μίσους είναι μια καθαρά καταστροφική άρνηση. Δίχως πρόσβαση στην αφαίρεση χωρίς τους πατέρες, ή τους ηγέτες, είμαστε υποχρεωμένοι να αντιμετωπίσουμε τη γύμνια των “βάρβαρων στηθών των γιων.”

Η μεγάλη ποίηση είναι πάντοτε μια αναμονή, ένα όραμα, του συλλογικού μέλλοντος. Εδώ μπορούμε να δούμε πως ο Παζολίνι περιγράφει την υποκειμενικότητα του τρομοκράτη. Δείχνει με καταπληκτική ακρίβεια ότι η δυνατότητα αυτής της υποκειμενικότητας μεταξύ νεαρών ανδρών ή γυναικών έγκειται στην ανυπαρξία της οποιασδήποτε ορθολογικής ελπίδας για την αλλαγή του κόσμου. Για το λόγο αυτό, δημιουργεί μια ποιητική ισοδυναμία μεταξύ της Απόγνωσης (που είναι η μηδενιστική συνέπεια της εσφαλμένης άρνησης) και της Αναρχίας (στην καθαρά καταστροφική πολιτική της εκδοχή) σαν “ελεύθερης αγάπης της Ολότητας,” που αποτελεί το θρησκευτικό πλαίσιο της τρομοκρατίας, με την φιγούρα του μάρτυρα. Η ισοδυναμία αυτή είναι βέβαια σαφέστερη σήμερα παρά πριν σαράντα χρόνια, όταν ο Παζολίνι έγραφε τη Vittoria.

Μπορούμε τώρα να συμπεράνουμε: τα πολιτικά προβλήματα του σύγχρονου κόσμου δεν μπορούν να λυθούν, ούτε μέσα στο ασθενές πλαίσιο της δημοκρατικής αντίθεσης, το οποίο στην πραγματικότητα εγκαταλείπει εκατομμύρια άνθρωπους σε μια μηδενιστική μοίρα, ούτε μέσα στο μυστικιστικό πλαίσιο της καταστροφικής άρνησης, που είναι μια άλλη μορφή εξουσίας, της εξουσίας του θάνατου. Ούτε αφαίρεση χωρίς καταστροφή, ούτε καταστροφή χωρίς αφαίρεση. Αυτό είναι στην πραγματικότητα το πρόβλημα της βίας σήμερα. Η βία δεν είναι, όπως έχει ειπωθεί τον τελευταίο αιώνα, το δημιουργικό και επαναστατικό μέρος της άρνησης. Ο δρόμος της ελευθερίας είναι αφαιρετικός. Αλλά για να προστατέψουμε την ίδια την αφαίρεση, να υπερασπισθούμε το νέο βασίλειο της χειραφετικής πολιτικής, δεν μπορούμε να αποκλείσουμε, ριζικά, όλες τις μορφές της βίας. Το μέλλον δεν βρίσκεται στην πλευρά των εξαγριωμένων νεαρών ανδρών και γυναικών των λαϊκών προαστίων, όμως δεν μπορούμε να τους εγκαταλείψουμε στους εαυτούς τους. Αλλά το μέλλον δεν βρίσκεται ούτε και στην πλευρά της δημοκρατικής σύνεσης του νόμου των πατέρων και μητέρων. Οφείλουμε να μάθουμε κάτι από τη μηδενιστική υποκειμενικότητα.

Ο κόσμος δεν είναι φτιαγμένος από νόμο και τάξη, αλλά από νόμο και επιθυμία. Ας μάθουμε από τον Παζολίνι, για να μην “απορροφηθούμε μέσα σ’ ένα μυστηριώδη διάλογο με την εξουσία,” για να μην εγκαταλείψουμε εκατομμύρια νεαρών ανδρών και γυναικών ούτε “στα λευκά βουνά,” ούτε “στις ήρεμες πεδιάδες.”

*Τις ευχαριστίες μου και πάλι στο Μωυσή Μπουντουρίδη, τόσο για τη μετάφραση, όσο και για την άδεια αναδημοσίευσης από το thrymmata.blogspot.com





62 σχόλια:

Erwtimatiko είπε...

και ένα 2πλο delete... με γάλα

RDAntonis είπε...

@Erwtimatiko: Έχεις ενδιαφέροντα πράγματα να πεις, μου άρεσε το σχόλιο σου. Αλλά όπως λες και ο ίδιος χρειάζεται μια επεξεργασία και μια ιεράρχηση αυτό που θέλεις να θέσεις επί τάπητος. Θα σου ζητούσα να επικεντρωθείς, αν γίνεται, στην λογική ανάπτυξη των δύο παρακάτω αποσπασμάτων σου, περιλαμβανομένου του ερωτήματος πώς τα σχετίζεις το ένα με το άλλο:

1. "Σε μια παγκοσμιοποιημένη οικονομία με ανίατα υπάρχοντα προβλήματα - capitalistic injuries, τα οποία αυτή τη στιγμή είναι σε στάδιο 'ίαση ή εκτροπή' (Κίνα) πολλοί μπορούν να προφασιστούν πως αν δεν ασχοληθούμε με την επίλυση των γόρδιων καπιταλιστικών δεσμών αντί της καταστροφής τους, θα κατρακυλίσουμε σε ένα παρακρουσικό κενό στο οποίο κάθε έννοια ή αίσθηση resolution – διεκδίκησης – περάτωσης στόχων, επίλυσης θεμελιωδών αιτημάτων σε ατομικο, συλλογικό και πολιτικό επίπεδο θα έχουν ως δια μαγείας εξαφανιστεί - μετατοπιστεί, παραμένοντας στην βάση τους όμως ανέγγιχτα, απλώς αόρατα (βλ. Foucault για αξία, τιμή, οι λέξεις και τα πράγματα/ γενεαλογία των επιστημών)"

2. "Είμαστε 3 εκατομμύρια άνεργοι... Για εμάς η ιδιότητα 'άνεργος' σημαίνει εξαπατημένος, βιασμένος, άνθρωπος δίχως μέλλον ή καλύτερα με κλεμμένο μέλλον.
Θα σηκωνόμαστε από το δρόμο μόνο για να πάμε στη νέα μας εργασία ή για να σας σπάσουμε τα μούτρα αν πλησιάσετε με φιοριτούρες. Η εργασία μας θα καλύπτει πλήρως τις ανάγκες μας και αυτό θα φροντίσουμε να το διασφαλίζει το σωματείο ανέργων που ήρθε και θα μείνει... παντελώς εξωκομματικό σε απ' ευθείας συνδιαλλαγή με την εξουσία. Είτε η εργασία παρέχεται στο εξωτερικό, είτε στο εξωτερικό, σε ήδη γνώριμες ή διαφορετικές κουλτούρες, οικονομίες και κυβερνήσεις είμαστε διατεθειμένοι να την ακολουθήσουμε. Θα ήταν μια ανθρώπινη παγκοσμιοποίηση της οικονομίας."

And welcome to the blog.;-)

rdDcom είπε...

Ήταν η επίδικη διατύπωση η εξής;
«Η εργασία μας θα καλύπτει πλήρως τις ανάγκες μας και αυτό θα φροντίσουμε να το διασφαλίζει το σωματείο ανέργων που ήρθε και θα μείνει... παντελώς εξωκομματικό σε απ' ευθείας συνδιαλλαγή με την εξουσία
Δεν είμαι σίγουρος ότι καταλαβαίνω το ακριβές νόημα τού «άνεργος...ξέχωρα από το 'κοινωνικό' του πρόσωπο...», αλλά πάλι δεν ξέρω αν αναφέρεσαι στον Μπαντιού εν γένει ή σε κάποια άλλη συζήτηση/κείμενο.

Δες ίσως και αυτό:
http://radicaldesire.blogspot.com/2010/08/alain-badiou.html

Η έμφαση δεν είναι στην «ιδιότητα» του εργάτη/προλετάριου, αλλά στη δομική θέση του---θα το θεωρούσα αισχρό να προταχθεί κάποιο αίτημα «συμβιβασμού» με τη μερίδα των ήδη απασχολούμενων [η υπόσταση τού εργάτη δεν αξιολογείται με την υποτιθέμενη αγοραία αξία της εργασίας του]

Erwtimatiko είπε...

http://www.youtube.com/watch?v=VYsx5Di3bso

η σειρά κουρδισμένη αλλιώς, κατά cage

rdDcom είπε...

Δεν είσαι ο μόνος/η, ο blogger έχει προβλήματα τις τελευταίες δυο τρεις μέρες. --- Στον Αιώνα (αγγλικά) νομίζω γράφει περί οικογένειας --- στα ελληνικά μια δυο παράγραφοι, αλλά δεν μπορώ τώρα να σκεφτώ πού. Θα επανέλθω.

Erwtimatiko είπε...

χμ , αν και πραγματικά θα μπορούσε να είναι η 'συμβαντική συγκέντρωση μιας διαδικασίας, μέσω της οποίας επιτυγχάνεται η πλήρης αποσύνθεση ενός παλιού κόσμου΄και αυτό σε καθαρά πολιτικά εννοιολογικό επίπεδο. Άνεργος, φορέας μόνο της κατάρτισής του, ξέχωρα από το 'κοινωνικό' του πρόσωπο... θα μπορούσε να είναι και αυτό μια μορφή αυτόυ που αναφέρεται σε άλλο σχόλιο ως ''Επανεφεύρεση της πειθαρχίας πέρα από το μοντέλο της συμμόρφωσης με τον λόγο του μεγάλου Άλλου, του υποκειμένου που υποτίθεται ότι γνωρίζει. Χωρίς μια νέα πειθαρχία, μια νέα κουλτούρα της πειθαρχίας, δεν πάμε πουθενά'''

Erwtimatiko είπε...

παρακαλώ αγνοήστε την παράγραφο με την κινητοποίηση των ανέργων...! :-o

Erwthmatiko είπε...

χρειάζεται σίγουρα μια ιεράρχηση και πολλά χρόνια μελέτης για να καταφέρω να αρθρώσω κάτι σε αυτό το blog, με τον τρόπο που θα κυνηγηθώ διαλεκτικά, γι' αυτό και δεν θα ζοριστώ κιόλας!.. Σίγουρα με ενδιαφέρει πάντως και καταναλώνω χρόνο.. είμαι με τη μουσική στρατιώτης και μου αρκεί το χάος εκεί.
Σε ευχαριστώ πολύ για το ενθαρυντικό σου σχόλιο!
Τώρα διάβαζα το ποστ για την ανάλυση του Δεκέμβρη του '09 που πραγματικά ήταν το 'ούγκ' μιας γενιάς που δεν ξέρει να αρθρώνει απαίτηση, και μιας γενιάς (ίσως της αμέσως προηγούμενης) που δεν χρειάστηκε να αρθρώσει τίποτα, ποτέ.. ο κόσμος της ανήκε σε σημείο που να θεωρεί αναφαίρετο προνόμιό της να μπορεί να τον καταστρέψει κιόλας (won the lottery by being born). Εξαιρετική κι εκεί η γραφή...

ευχαριστώ για το καλοσόρισμα, έχω ξαναγράψει προφανώς με άλλη κουκούλα, μέχρι να αποφασίσω ποίος γνωστός άγνωστος θα είμαι :)

Erwthmatiko είπε...

προτείνω νομίζω μια θεωρητικοποιημένη πραγματικότητα. συστημικές παρεμβάσεις (τέτοιο τεράστιο πράγμα είναι το να τα βάζεις με σύστημα) προυποθέτουν έναν κοινό αυτοπροσδιορισμό, μια κοινή εννοιολογική ομπρέλα, μια ταυτότητα ατόμου-μάζας (αυτό πρέπει να είναι Μπαντιού) έτσι ώστε να μπορούν να επιδείξουν τέτοιο βαθμό πειθαρχίας και συγκρότησης. Αυτό το πράγμα μόνο με ιδεολογία πραγματοποιείται... ή με πολύ εμπνευσμένα τεχνάσματα ανθρώπων με χαρίσματα ηγετικά

Erwthmatiko είπε...

μμμ... ' Η θεμελιώδης ιδέα αυτού του αιώνα, που αρχίζει τώρα, πρέπει να είναι το ότι η ίδια η ουσία της άρνησης είναι η αφαίρεση...
Το πιο δύσκολο ζήτημα είναι, για την ακρίβεια, να στηρίξουμε την πλήρη έννοια της άρνησης από την πλευρά της αφαίρεσης, όπως οι Λένιν, Schoenberg ή Marcel Duchamp ή Cage ή Μάο Τσετούνγκ ή Jackson Pollock είχαν στηρίξει την πλήρη έννοια της άρνησης από την πλευρά της καταστροφής'
για πάρτε ένα παράδειγμα της δυσκολίας της πρότασης αυτής...

http://video.google.com/videoplay?docid=6976942764836768887#

rdDcom είπε...

Περί ιδεολογίας:
«Όμως, δεν έχουν έτσι τα πράγματα: η προσωπική ενσωμάτωση σε μια διαδικασία αλήθειας έχει ως προϋπόθεση μια φαντασιακή σχέση μέσω τής οποίας το άτομο δύναται να συλλάβει ότι εκείνο που διακυβεύεται είναι η ίδια η απειρότητα και ότι συγχρόνως διανοίγεται μια προοπτική που υπερβαίνει το προσωπικό του συμφέρον.»

«Ένα θραύσμα τού πραγματικού — για παράδειγμα, μια αλληλουχία επαναστατικής πολιτικής — θα αξιολογείται φαντασιακά [φιγούρα τού αγωνιστή], βάσει τής μορφής που θα λάβει το θραύσμα αυτό, αφ’ ης στιγμής θα έχει εκτυλιχθεί πλήρως η διαδικασία τής αλήθειας, και αυτό στα πλαίσια τής ολικής εξαίρεσης που η αλήθεια αντιπροσωπεύει στο πλέγμα τής συμβολικής αφήγησης [Ιστορία] — ή, για να το θέσω πιο συνοπτικά, η κομουνιστική πολιτική αποτελεί πραγμάτωση τής ίδιας τής πολιτικής.»

http://radicaldesire.blogspot.com/2010/06/3.html

RDAntonis είπε...

Κάποιος το είχε ξανα-ανεβάσει αυτό το βίντεο εδώ παλιότερα.

Erwthmatiko είπε...

Πάντως είστε στην ουσία καλλιτέχνες... (κι εγώ θαυμαστής σας) :)
Η σκέψη στο κάτω κάτω, δεν είναι παρά ένα θαύμα, και γι αυτό όλο και περισσότερο, ο Λυοτάρ θεωρούσε οτι η παρακαταθήκη της βρίσκεται πάνω απ'όλα με΄σα στη μοναδικότητα-ενικότητα της τέχνης. Ζωγραφική, σχήμα ή μάλλον : εκεί που το σχηματικό {figural} μάχεται εναντίον του ζωγραφικού {pictural}.

Άντε να τελειώνω με το φορητό πάνθεον του Badiou να πάω επιτέλους παρακάτω...O Lyotard φαίνεται εκπληκτικός...

Erwthmatiko είπε...

'μια φαντασιακή σχέση μέσω της οποίας το άτομο δύναται να συλάβει οτι εκείνο το οποίο διακυβέύεται είναι η ίδια η απειρότητα και ότι συγχρόνως διανοίγεται μια προοπτική που υπερβαίνει το προσωπικό του συμφέρον..'

μιά προσομοίωση θεού δλδ, ένας προσυλιτισμός... πολύ κοντά στις έννοιες του Χριστιανισμού όλα αυτά. Σκοταδισμός... Μήπως τελικά να αναιρεθεί ο Φιλόξενος μηδενισμός του Σεβαστάκη, και να κοιτάξουμε τι τελικά θα χρειαζόταν να χαρακτηρίζει έναν 'νέο άνθρωπο'..?

Erwthmatiko είπε...

εγώ ήμουν, από το ubu είναι... δεν έχω λογαριασμό στο blogger.. ούτε είμαι τρομοκράτης

Erwthmatiko είπε...

ο ίδιος ο Νικόλας άλλωστε (τον έχω διαβάσει και τον έχω συζητήσει πολύ γιατί μεγάλωσα έναν όροφο κάτω από αυτόν στου Ζωγράφου πριν πάει Μυτιλήνη και ΑΠΘ- ακούγαμε μαζί sterolab :p) προτείνει στην 'Αλχημεία της ευτυχίας' μια εξιισσοροπημένη σχέση μεταξύ πραγματικότητας και φαντασίας, αν τον είχα καταλάβει καλά τότε... το βιβλίο που ακολούθησε παραήταν ακαδημαικό... anyway. stop για μένα εδώ. θα επανέλθω όταν θα μπορώ να συνθέσω σε πρόταση τα σημεία που μου ζήτησε ο Αντώνης. Και θα είμαι ασκεπής... cheerio

RDAntonis είπε...

"δεν έχω λογαριασμό στο blogger.. ούτε είμαι τρομοκράτης"

Δεν πειράζει, όλοι έχουμε ελαττώματα :P

RDAntonis είπε...

Το άπειρο στον Μπαντιού δεν έχει καμμία σχέση με τον Θεό, είναι μαθηματική έννοια. Με επίσης μαθηματικό τρόπο, ο Μπαντιού επιχειρηματολογεί (στο Είναι και Συμβάν) για την οντολογική αδυνατότητα του Ενός, και συνεπώς του Θεού.

Όσο για σκοταδιστικό προσηλυτισμό, αναρωτιέμαι πώς είναι εφικτός σε μια σκέψη που εδράζεται σε πρωτόκολλα μη μεταδόσιμης (με τη διδασκαλία ή άλλο τι τρόπο) αλήθειας και στην αφάνιση του μυστικισμού από τον πυρήνα της έννοιας της αλήθειας (βλ. Παύλος). Έχουμε ψιλοβαρεθεί νομίζω και εγώ και ο Δήμος να ακούμε την ίδια χιλιοειπωμένη αυθαιρεσία.

Erwtimatiko είπε...

Η κομουνιστική πολιτική αποτελεί πραγμάτωση τής ίδιας τής πολιτικής... εξακολουθεί να διακρίνεται από φοβερή απροσδιοριστία η πρόταση όμως, ακόμα και κατόπιν αναφοράς στον Μπαντιού (ελπίζω μόνο στα αδιάβαστα μάτια μου). Ορίζεται σαν ένας τόπος κοινωνικής ζύμωσης περισσότερο με 2-3 βοηθήματα-παραδείγματα, γλυφιτζούρια. Χρειάζεται κάτι πολύ πιο απτό και οριστικό ανεξαρτήτως του αν είναι δουλειά σας ή όχι να το υποδείξετε - σχηματοποιήσετε...

rdDcom είπε...

«Η κομουνιστική πολιτική αποτελεί πραγμάτωση τής ίδιας τής πολιτικής»

είναι πραγμάτωση, δεν είναι πρόγραμμα. Είμαι κουρασμένος απόψε, θα προσπαθήσω να εντοπίσω τα χωρία αργότερα.

RDAntonis είπε...

Αναρμόδιε, βλ. αμέσως πριν από το εδάφιο που παρέθεσε ο Δήμος: "Το δεύτερο σφάλμα είναι να εκληφθεί η Ιδέα ως παράδειγμα, ως υπόδειγμα, ή ακόμα και ως πρόγραμμα· το να κάνουμε δηλαδή την εσφαλμένη υπόθεση ότι η Ιδέα προτείνει έναν κανόνα με τον οποίο πρέπει να συμμορφωθούμε."

Κατανοητό νομίζω ότι δεν μιλάμε για "ινστρουκτοριστική" αντίληψη εδώ, και ότι συνεπώς τα περί "σκοταδιστικού προσυλητισμού" δεν κολλάνε.

Για την πραγμάτωση της πολιτικής: αμέσως μετά, ο Μπαντιού διευκρινίζει τι ΔΕΝ εννοεί με τον όρο πολιτική, και αυτό είναι η α λα σουπερμάρκετ επιλογή ανάμεσα σε οψιόν: "Αλλά, τι κυρίως υπαινίσσεται η χρήση τού όρου πολιτική σήμερα; Ο όρος αναφέρεται κατεξοχήν στην ελεύθερη προτίμηση. Εκείνο που χαρακτηρίζει το σύγχρονο άτομο είναι η ελευθερία επιλογής του ανάμεσα σε εκτιθέμενα αντικείμενα· το σύγχρονο άτομο είναι επομένως ο καταναλωτής που ψωνίζει."

Η πραγμάτωση της πολιτικής λοιπόν δεν αναφέρεται σε κάτι τέτοιο, και αυτό γιατί εξαλείφει αυτό που λίγο αργότερα ο Μπαντιού αποκαλεί "εξωτερικότητα" σε ό,τι αφορά τη σχέση υποκειμένου και πολιτικής. Η ελευθερία όπως συνήθως γίνεται αντιληπτή είναι αυτή η εξωτερικότητα, η ιδέα με απλά λόγια, ότι αν και κάνω πολιτικές επιλογές, στέκομαι ωστόσο έξω από αυτές ως αυτόνομο και αυτοτελές άτομο. Στον Μπαντιού όμως το υποκείμενο (σε αντιπαράθεση με το άτομο) δεν προϋπάρχει της επαφής του με μια (εν προκειμένω) πολιτική διαδικασία αλήθειας. Ο κομμουνισμός πραγματώνει την πολιτική διότι υλοποιεί έναν εντελώς διαφορετικό συσχετισμό ανάμεσα σε αυτή και ένα υποκείμενο, που δεν "επιλέγει" τον κομμουνισμό με κριτήρια "rational choice" αλλά υπάρχει ως υποκείμενο στο βαθμό που συμμετέχει σε μια διαδικασία δια της οποίας κηρύσσει την άρνησή του να υποταχθεί στην εξουσία της επιβίωσης, της συσσώρευσης, της αριθμητικής του συν και του πλην, του τι κερδίζω και τι χάνω.

Παραδείγματα: κάθε ιστορική στιγμή κατά την οποία έχουμε διάρρηξη του business as usual, δηλαδή κατά την οποία οι άνθρωποι προτιμούν την εξέγερση από την συνέχιση της ζωής τους όπως έχει, παραδιδόμενοι σε κάτι που δεν ελέγχουν με ρασιοναλιστικά κριτήρια. Η πολιτική με την έννοια που τις δίνει ο Μπαντιού είναι συνεπώς εξαίρεση. Είναι πολιτική ηρωϊσμού. Και από την άλλη, η πολιτική με τη συνηθισμένη έννοια, η πολιτική των εκλογών, των πλειοψηφιών κλπ, απλά δεν είναι πολιτική. Είναι διαχείριση αδρανών πολλαπλοτήτων μέσα σε ένα σύστημα προκαθορισμένων θέσεων.

Ελπίζω αυτό να βοηθά κάπως.

RDAntonis είπε...

Και ένα πολύ απτό παράδειγμα από παλιότερο ποστ για το θέμα: Rosa Parks στη φωτογραφία (you know the story...μια ωραία πρωϊα, απλά δεν πήγαινε άλλο, η Ρόζα δεν πάει να καθίσει εκεί που ήταν να πάει να καθίσει, και έχεις μια ρήξη στην πολιτική τάξη των φυλετικών διακρίσεων), μία αφήγηση του αναγνώστη και ιστολόγου Στέργιου για το τι σημαίνουν όλα τα παραπάνω φιλοσοφικά στο βιωματικό επίπεδο, και ένα τραγουδάκι που αποκτά άλλο νόημα, το Heroes του David Bowie: http://radicaldesire.blogspot.com/2010/04/blog-post_7079.html

Erwtimatiko είπε...

σβούτε... sorries

RDAntonis είπε...

Διευκρινιστικά, το πιο πάνω μακρυνάρι ήταν δικό μου, σε συνέχεια της παρατήρησης του Δήμου, για αυτό και δεν το γραψα ως απάντηση σε σένα αλλά στο Δήμο. Αυτό για να είναι ξεκάθαρο ποιος λέει τι, γιατί καμμιά φορά οι συζητήσεις εδώ γίνονται δαιδαλώδεις:-)

Erwtimatiko είπε...

ε ναι, προφανές... στο πάνθεον των ηρώων έχουμε όλοι μία θέση, όσοι μάλλον που
είναι σύμφωνοι με την ανθρώπινη φωνή μέσα τους.. και το (υγιές και ισχυρό) θέλω τους κατ επέκταση.. είναι και πράγματα που πάνε χέρι χέρι. Μπορεί να βαρεθείς κάποτε να αιτιολογείς ή να υπομένεις το οτιδήποτε ή να τσεκάρεις τα όρια σου ύπαρκτά και ανύπαρκτα αλλά αν έχεις αφήσει σημάδια, θα βρεθείς και θα σε βρούν... για μένα είναι η μόνη αλήθεια αυτή , η ανθρώπινη πληροφορία που φέρουμε και κοινωνούμε με έναν απίστευτο τρόπο (θα παραθέσω το παράδειγμα της Mirah για τις μέλισσες)
http://www.youtube.com/watch?v=on5JwNoRtmE

είμαι μοιρολατρικός ακόμα και στα βάσανα ή τους περιορισμούς που υφίσταμαι γιατί όσο και να το πολεμήσεις δεν υπάρχει περίπτωση να μην συνδέονται τα γεγονότα που σου συμβαίνουν με κάποιον τρόπο, προς κάπου.. πάντοτε.
πιστεύω στο θείο να σου πω την αλήθεια κι ας μην πιστεύω στο θεό. χμ,
Επίσης πιστεύω οτι το σύστημα είμαστε 'εμείς'... και εννοώ με το εμείς όλοι.-
πολύ αλτρουιστικό ίσως... είναι πολύ σπάνια συγκυρία εδώ και κανα ενάμιση χρόνο που κάποια συσπειρωμένη πολιτική δράση μου φαίνεται σαν κάτι τρομερά επιτακτικό :/ Είμαι γεννημένος τέλη 70s και αυτής της γενιάς, με αυτές τις προσλαμβάνουσες και από αριστερό περιβάλλον το οποίο μου είχε αφήσει ακατάληπτες εικόνες της πόλης, δωμάτια πνιγμένα στον καπνό, πορείες του ΣΤΕΒ και παρακολούθηση από μπλε πολυκατοικία των επεισοδίων με τα φρικιά στην πλατεία κλπ. Ως έφηβος με ενδιέφερε περισσότερο να τρώω και να ντύνομαι καλά, να απολαμβάνω τον φραππέ μου και να φαντασιώνομαι-μελετάω δίσκους. Άλλο κουσούρι είναι το οτι χρησιμοποιώ αρκετά τη λέξη 'είμαι'.

χμ, ο Bowie δεν με συγκίνησε ποτέ... όσο οι stereolab, if you get what I'm saying, if I'm saying anything...

Erwtimatiko είπε...

ως προς τη mirah και τις προσεγγίσεις της, μου ρχεται στο μυαλό αυτό που είπε ένα συνομιλητής σας χτες για τα μυρμήγκια και την μαζοποίηση που προκύπτει από αυτά λίνκς που έδωσε χτες ο omadeon για τα μυρμήγκια και την νευρωνική αντιστοίχηση των κοινωνιών τους με την σημερινή κατάσταση και αυτά που φαίνεται να προκύπτουν, πράγματα που μπορεί να φαίνονται αστεία ή θλιβερά μεν, δεν μπορείς να τα προσπεράσεις εύκολα δε... Η αναγωγή έχει βάση...

Erwtimatiko είπε...

...kant

anarmodios είπε...

Το αναρμόδιε, κατά λάθος το έγραψες ή όντως απευθυνόσουν και σε μένα;
διευκρινιστική ερώτηση

anarmodios είπε...

Εγώ "φοβάμαι" μη δε κατανοήσουμε τη διάκριση ως προς το τι πιστεύουμε ότι κάνουμε και τι κάνουμε πραγματικά γιατί η ιδέα του αγωνιστή - πολεμιστή , δεν είναι παρά μια παραλλαγή του καντιανού υποκειμένου- πολεμιστή, ένα ασκητικό μοντέλο φετιχιστικής πολιτικής πρακτικής . Αντί του να προκαλέσει αλλαγές στην κοινωνία καταλήγει σε αυτοεπιβεβαιωτικές πρακτικές. Παράγει εξειδικευμένες ιεραρχίες, εχθρότητα στους άλλους, τρομοκρατία στα υπόλοιπα μοντέλα και συγκρούσεις με ό,τι εξωτερικό της επικράτειας της δικής τους πολιτικής αλήθειας.

RDAntonis είπε...

Λάθος. Διορθώθηκε.

RDAntonis είπε...

Κατ' αρχάς, σε ποιο κείμενο του Καντ αναφέρεσαι;

Κατά τα άλλα, παρέπεμψα ήδη σε ποστ που απεικονίζει τη Ρόζα Παρκς και αφορά την απομυθοποίηση της συμβατικής εικόνας του ηρωϊσμού από βιωματική σκοπιά, Νομίζω ότι είναι αρκετά ξεκάθαρα για τι πράγμα μιλάμε. Και δεν νομίζω ότι εξυπηρετεί την γόνιμη κουβέντα να προτάσσουμε ανακλαστικά το σκιάχτρο αγαλμάτων σοσιαλιστικού ρεαλισμού ανεξαρτήτως του τι διαβάζουμε.

anarmodios είπε...

Όπως το έχω κατανοήσει γενικά.

Το ανακλαστικό δεν είναι δικό μου. Δεν υπονόησα τίποτα τέτοιο.

Δηλ. δεν είναι επίδικο η διαλεκτική σχέση κόμματος-κινήματος, όπως λες αλλού

RDAntonis είπε...

Δεν είναι προφανές από το πιο πάνω σχόλιο ότι το ανακλαστικό δεν είναι δικό σου. Η σύνταξη "Εγώ 'φοβάμαι' μη δεν.." σε σένα παραπέμπει, για δική σου δηλ. φοβία κάνει λόγο.

Ρωτάω για τον Καντ, γιατί αν και δεν τον έχω μελετήσει εξονυχιστικά, πρώτη φορά ακούω για "αγωνιστή-πολεμιστή" στη φιλοσοφία του, και μου κάνει εντύπωση γιατί το ηθικό υποκείμενο στον Καντ δεν έχει χαρακτηριστικά σταυροφόρου. Οπότε θα χρειαστεί νομίζω κάποια συγκεκριμένη αναφορά αυτή η ιδέα για να τη συζητήσουμε.

anarmodios είπε...

Θα ψάξω να βρω για τον Καντ. Δεν είμαι στο σπίτι.

Το φοβάμαι το έβαλα σε εισαγωγικά θέλοντας να μετριάσω την έννοια του φοβάμαι.

Αλλά έχουμε μια κατάσταση όπου για πχ δεν μπορώ να συγκαλέσω ούτε μία συνέλευση στην οικοδομή , γιατί ο καθείς είναι στην κοσμάρα του, (ειδικό παράδειγμα για την γενικευμένη παράλυση που έλεγες). Πού και ποιον αφορούν τα όσα λες ερί πειθαρχίας κτλ.
Το επαναστατικό κόμμα δεν αποφεύγει το ζήτημα της αρχής, της έναρξης, ως υποτιθέμενου ενεργήματος αυθεντίας εξουσιοδοτείται ή αυτοεξουσιοδοτείται να έχει μια δύναμη/εξουσία. Σε αυτά τα πλαίσια της δύναμης, ποιος καλεί, ποιος καλεί τον εαυτό του, ποιος συγκαλεί, ποιος συγκαλεί ποιον, τη στιγμή που περιμένει ήδη μια διαθέσιμη απάντηση; Και τι συμβαίνει με την ιεραρχία και την ετερονομία; Ή τι είναι αυτό που αποιεραρχείται από την κυρίαρχη δικτύωση;

RDAntonis είπε...

Take your time.

Η πειθαρχία όπως είπα, η μάλλον η επανεφεύρεση της πειθαρχίας είναι ζητούμενο και όχι δεδομένο. Οπότε προφανώς αυτό που έγραψα δεν αντιβαίνει μ' αυτό που διαπιστώνεις εμπειρικά αλλά μάλλον το αναγάγει σε μείζον ζήτημα.

Φυσικά και το επαναστατικό κόμμα δεν αποφεύγει το ζήτημα της αρχής. Κατά τη δική μου άποψη, δεν γίνεται να το αποφύγει και να έχει οποιαδήποτε αποτελεσματικότητα σε πολιτικό επίπεδο, για αυτό δεν είμαι αναρχικός.

Υπό τις σημερινές όμως συνθήκες, το δύσκολο είναι λιγότερο η αποφυγή υπερβολικής συγκέντρωσης εξουσιών στο κόμμα και πολύ περισσότερο ο σχηματισμός του με όρους διαφορετικούς από αυτούς της διαχείρισης εδρών στο κοινοβούλιο. Εάν διαβάσεις την ανάλυση του Jeffrey Weber για τη Βενεζουέλα στο μπλογκ θα έχεις μια πιο απτή εικόνα του τι έχω κατά νου σε ό,τι αφορά τη διαλεκτική κόμματος-κινήματος. Το ερώτημα είναι αν αυτό είναι εφικτό για την Ελλάδα και υπό ποιους όρους. Εκεί θα μπορούσε να χωρέσει πάρα πολύ συζήτηση, αλλά είναι συζήτηση που με ενδιαφέρει να ακούσω (στοιχειοθετημένες) απόψεις περισσότερο, παρά να διατυπώσω εγώ τις δικές μου. Και αυτό γιατί δεν ζω στην Ελλάδα, και αυτό έχει πάντα μειονεκτήματα.

Erwtimatiko είπε...

Ενα θα πω και δεν λέω άλλο. Δεν μπορώ δεν με αφορά προσωπικά και δεν γνωρίζω να πω και κάτι άλλο και θα το πω για να το καταλάβω κι εγώ.
Ο αστικός πολιτισμός δεν πηγαίνει παρακάτω γιατί απλούστατα ο άνθρωπος δεν αντέχει πια τον αστικό βίο. Η μετάβαση από την αστική εξαθλίωση σε μια πιο απλή, φυσική, λειτουργική και ανεκτή μορφή συμβίωσης είναι το ζητούμενο... το ζητούμενο δεν είναι ακριβώς ζητούμενο, είναι αυτή τη στιγμή παθολογία και χρειάζεται πολύ ευαίσθητους, ηρωικούς και συγκεντρωμένους θεραπευτές. Τα εργαλεία τους είναι καθαρά δική τους επιλογή κατ' αρχήν... και σίγουρα πρέπει να υπάρχει πληθώρα και ποικιλία σε αυτά. Αν προκύψουν προβλήματα στην πράξη να το συζητήσουμε.
Το μόνο που δεν χρειάζεται σίγουρα για όποιον ενδιαφέρεται να βοηθήσει είναι αστοχίες και ξοδέματα.

anarmodios είπε...

" Έτσι ανεξάρτητα από το πόσο μπορεί οι άνθρωποι να διαφωνούν, συγκρίνοντας τον πολιτικό άνδρα με τον στρατηγό, σχετικά με το ποιος από τους δύο αξίζει το μέγιστο σεβασμό, ένα αισθητικό κριτήριο αποφασίζει υπέρ του στρατηγού"
Kant, Critique of Judgement, σ. 121-122


Πάντως, όσον αφορά τις προτάσεις σου-επίδικα αντικείμενα, κανείς σκηνοθέτης δεν μπόρεσε ποτέ να προβλέψει και να προγραμματίσει οτιδήποτε πέρα από την πρώτη πράξη του ανοίγματος της επιθυμητής διαδικασίας. Αν είναι βέβαιο ακόμη και αυτή η σκηνοθεσία της πρώτης πράξης!

RDAntonis είπε...

Σ' αυτό βασίζεις την "ιδέα του καντιανού αγωνιστή-πολεμιστή" που συσχετίζεις με τον Μπαντιού λοιπόν; Σε μια παρατήρηση όπου ο Καντ λέει ότι το αισθητικό κριτήριο αποφασίζει υπέρ του στρατηγού;

Θα πρέπει να δω το κείμενο για τα συμφραζόμενα, τι να πω.

Προτάσεις-επίδικα: αποφάσισε τι θέλεις. Τη μία θέλεις να σου πω για να σου αποδείξω ότι μιλάω συγκεκριμένα και δεν γκρινιάζω και "κατηγορώ" ως αυτοσκοπό, την άλλη μου λες ότι αυτά δεν μπορού να δουλέψουν ως σενάρια παρά το πολύ μέχρι το πρώτο στάδιο (λες και σου έδωσα σενάρια).

Έχει γίνει λίγο κουραστικό το όλο θέμα. Μοιάζεις να πετάς δολώματα διαρκώς αντί να συζητάς πραγματικά.

anarmodios είπε...

Αναφορά ζήτησες φίλε, αναφορά έδωσα. Αν θες ανάλυση , ανάλυση θα χεις.
Όταν εγώ ρωτώ κάτι συνήθως δε μου απαντάτε όμως. Αλλά θα το αντέξω :)

Ειλικρινά δεν πετώ δολώματα. Τουλάχιστον δεν το επιδιώκω.
Σήμερα είχα ένα αλισβερίσι με δύο εργαζομένους (και γω βέβαια εργαζόμενος είμαι). πράγμα που με κάνει πολύ δύσπιστα να βλέπω προτάσεις του τύπου 1, 2, 3, κτλ. Αυτό δεν θέλω να θίξω κανένα, και συγνώμη.

anarmodios είπε...

Ας δούμε το υψηλό στον Καντ. Απέναντι σε μια επικίνδυνη φύση η 1η μας αντίδραση είναι ο φόβος. Αλλά υπάρχει κάτι - ένα πιο "ευαίσθητο" κριτήριο που αποκτούμε όταν αντικρίζουμε τις επικίνδυνες δυνάμεις της φύσης που κάνει την ανωτερότητά μας τεράστια:

"Μολονότι το ακαταμάχητο της δύναμης της φύσης μάς κάνει να αναγνωρίσουμε τη φυσική μας αδυναμία ως φυσικά όντα, μάς αποκαλύπτει συνάμα μια δυνατότητα να κρίνουμε τον εαυτό μας ανεξάρτητα από τη φύση, και μας αποκαλύπτει μια ανωτερότητα απέναντί της που αποτελεί τη βάση μιας αυτοσυντήρησης διαφορετικού είδους"

Εδώ είναι που παγιώνεται ο μοντέρνος σχηματισμός της αισθητικής,πολιτικής, και του πολέμου συνδέοντας τη μοίρα των τριών αυτών στοιχείων. Το πχ του Καντ λοιπόν που αξίζει το μέγιστο σεβασμό είναι ο πολεμιστής αδιαπέραστος από κάθε αισθητηριακή αντίληψη-πληροφορία του κινδύνου.

" Έτσι ανεξάρτητα από το πόσο μπορεί οι άνθρωποι να διαφωνούν, συγκρίνοντας τον πολιτικό άνδρα με τον στρατηγό, σχετικά με το ποιος από τους δύο αξίζει το μέγιστο σεβασμό, ένα αισθητικό κριτήριο αποφασίζει υπέρ του στρατηγού"

Και ο πολιτικός και ο στρατηγός είναι σε υψηλότερη αισθητική αντίληψη από τον καλλιτέχνη, καθώς και οι 2 διαμορφώνουν την πραγματικότητα παρά τις αναπαραστάσεις της, κατά το αυτογεννετικό πρότυπο, τη φύση και τον αυτοαναπαραγόμενο χριστιανικό Θεό.
Αν δε σε ικανοποιεί τη συνεχίζω την ανάλυση.
:)

rdDcom είπε...

«αδιαπέραστος από κάθε αισθητηριακή αντίληψη-πληροφορία του κινδύνου»

Νομίζω είσαι σε λάθος ιστοχώρο, θα συνιστούσα να κάνεις google για risk analysis, actuarian, Giddens, Tony Blair, Παπακωνσταντίνου, Προβόπουλο, κ.λπ

anarmodios είπε...

den το πιασα.
Με ειρωνεύεσαι;
γιατί;
είπα κάτι κακό;

RDAntonis είπε...

Υπάρχουν πολλά κενά : α) μεταξύ της ανωτερότητας απέναντι στη φύση (που έχει τι ακριβώς χαρακτήρα; της δυνατότητας κρίσης του εαυτού ανεξάρτητα απ' τη φύση; δηλαδή την ηθική;) και του "μοντέρνου σχηματισμού της αισηθητικής, πολιτικής και του πολέμου" (ποια είναι η σύνδεση μεταξύ των δύο;)
β) μεταξύ του "στρατηγού" και του "πολεμιστή" που είναι "αδιαπέραστος από κάθε αισθητηριακή αντίληψη-πληροφορία του κινδύνου" (συνδέονται αυτά τα δύο; πώς; ο στρατηγός φαίνεται περισσότερο συγκρίσιμος με τον πολιτικό από ό,τι με τον στρατιώτη)

γ) Την τελευταία παράγραφο δεν την κατάλαβα. Αυτογενετικό πρότυπο--ύψος--πόλεμος--φύση--Θεός; Πολλοί όροι, μου λείπει ο χάρτης που τους συνδέει.


Άσε να ψάξω λίγο το κείμενο, να μην σε παιδεύω με ερωτήσεις χωρίς να το έχω δει πρώτα.

RDAntonis είπε...

Να σου πω, και εσύ δεν έχεις απαντήσει σε ολόκληρο μακρυνάρι που έγραψα εις απάντηση σε ερώτησή σου (πριν πας απλώς σε νέα ερώτηση), αλλά δεν το κάνω θέμα.

Τώρα, εγώ δεν έχω καταλάβει πού στέκεσαι και τι ακριβώς πρεσβεύεις αν και εγώ τα χαρτιά μου τα άνοιξα και προσωπικά και δημόσια. Και σε αναρτήσεις με άμεσο πολιτικό περιεχόμενο που αφορούν τα πιράνχα που κρύβονται στις "ανοιχτότητες" και στα "μη δογματικά" που πετάς από εδώ και εκεί δεν έχεις κάνει κιχ.

Αν βάλουμε μέσα και τα περί κατηγοριών που δήθεν απευθύνουμε στις Χ ή Ψ ομάδες (σε λίγο θα βγούμε ΚΑΙ ομοφοβικοί ή σωβινιστικά γουρούνια εδώ μέσα), και τους "φόβους" σου εντός εισαγωγικών αλλά με πέντε σειρές πραγμάτων που φοβάσαι και τίποτε άλλο, το γεγονός είναι ότι μάλλον εμείς έχουμε καλή καρδιά.

Άντε γιατί παραγεμίσαμε obscure subjects στο Ελλάντα.

rdDcom είπε...

Κάπου είχα διαβάσει ότι οι «αριστεροί» υποστηρικτές του Χίτλερ (υπήρξαν και τέτοιοι), περίμεναν ότι όταν ανέβει στην εξουσία, θα εφαρμόσει μέτρα για επιστροφή στη φύση, για την προώθηση της αγροτικής & βιομηχανικής παραγωγής σε μικρές αποκεντρωμένες μονάδες και άλλα ευτράπελα. Πάσα ομοιότητα με Κύρκο και Κουβέλη δεν είναι σκοπούμενη.

rdDcom είπε...

Κοίταξε να δεις, βλέπω τις παρεμβάσεις σου είτε σαν κακόπιστες παρατηρήσεις, είτε σαν προσπάθεια αναφοράς σε φιλοσοφήματα κάθε προέλευσης απλώς για να γίνεται συζήτηση.

Θα μπορούσα να πάρω τυχαία κάποιο από τα βιβλία που έχω εδώ, να παραθέτω αποσπάσματα, υπαινισσόμενος ότι υπάρχει κάποια σχέση με ό,τι λέχθηκε προηγουμένως και να απαιτώ απάντηση. Τώρα, ο λόγος που θεωρώ κακόπιστη την παρέμβαση για τον «μαχητή» είναι ότι υπήρξε ένα άρθρο στην ελευθεροτυπία αμέσως μετά τη διάλεξη το 2008 του Μπαντιού στην Αθήνα, όταν μίλησε για το θέμα αυτό, όπου ο αρθρογράφος τον παρουσίασε λίγο πολύ σαν φιλόσοφο του είναι-προς-τον-θάνατο, φιλόσοφο της περατότητας και εγώ δεν ξέρω τι. Υπάρχουν επίσης και οι κακόπιστες παρατηρήσεις του Ζίζεκ (περί ισλαμοφασισμού), οπότε δεν νομίζω ότι μπορεί να γίνει συζήτηση αν δεν γνωρίζω ποια είναι τα ελατήρια για την συγκεκριμένη οπτική που προτείνεις.

RDAntonis είπε...

"Ο αστικός πολιτισμός δεν πηγαίνει παρακάτω..."

Μωρέ πηγαίνει...:-[

anarmodios είπε...

3η φορά που δεν μου απαντάς, αλλά έχω καλή καρδιά.

Erwtimatiko είπε...

Αυτό είναι καλό και νομίζω οτι περιγράφει μια πραγματικότητα.
Θα μου συγχωρεθεί από τον Μανώλη λίγο stretching ωστε να φέρω σε μια άλλη πραγματικότητα (Kαντιανής αφετηρίας) and in Antonis fashion.

"Μολονότι το ακαταμάχητο της δύναμης του συστήματος μας κάνει να αναγνωρίσουμε τη πολιτική μας αδυναμία ως κοινωνικά όντα, μάς αποκαλύπτει συνάμα μια δυνατότητα να κρίνουμε τον εαυτό μας ανεξάρτητα από το σύστημα, και μας αποκαλύπτει μια ανωτερότητα απέναντί του που αποτελεί τη βάση μιας κοσμοθεωρίας διαφορετικού είδους"

"Εδώ είναι που παγιώνεται ο μοντέρνος σχηματισμός της αισθητικής,πολιτικής, και του πολέμου συνδέοντας τη μοίρα των τριών αυτών στοιχείων.
Στο πχ του Καντ λοιπόν αυτό που αξίζει το μέγιστο σεβασμό είναι ο πολεμιστής αδιαπέραστος από κάθε αισθητηριακή αντίληψη-πληροφορία του κινδύνου.

Το υποκείμενο του παραδείγματος του Καντ δεν απέχει καθόλου από το συγχρονο υποκείμενο και την στεγανοποίησή του από οποιαδήποτε πραγματική πολιτική πληροφορία, αναφορά - δράση... Το πεδίο των αποφάσεων που τον αφορούν έχει ανατεθεί σε περισσότερο αρμόδια χέρια για τις χειραψίες των οποίων απλώς εφησυχάζεται σε μια νιρβάνα παραπληροφόρησης - λάθος αισθητηριακής εμπειρίας ως προς το πραγματικό γεγονός άρα και πραγματικό κίνδυνο - διαμόρφωση λάθος αντανακλαστικών. (το υγιές αντανακλαστικό για να διαμορφωθεί προυποθέτει ακριβή χρονο άφιξης του απειλητικού ερεθίσματος και πραγματική πληροφορία ως προς αυτό)

Εδώ είναι που παγιώνεται ο μοντέρνος σχηματισμός της αισθητικής,πολιτικής, και του πολέμου συνδέοντας τη μοίρα των τριών αυτών στοιχείων: Θα μπορούσε να μιλάει αυτό για την παγίωση-εξάπλωση new age καρούμπαλων... τερατωδώς παραπλανητικό ερέθισμα και σε τεράστια έκταση εξαπλωμένο.

Αστρολογία, new age ιατρικές, πάσης φύσεως '''ενεργειακές'' προσεγγίσεις - θεραπείες, ζεν - ρέικι κλπ. Σίγουρα έχετε υπ'όψη για την έκταση του θέματος και την αντανακλαστική στροφή προς τέτοιες λύσεις / κατανόηση τέτοιων αλχημιών -μοντέλων, πρακτικών στη θέση της πολιτικής διεκδίκησης.
Πέρα από την άγνοια ή αθωότητα του υποκειμένου ως προς την πολιτική ποιότητα του αυτού πεδίου και του πως ακριβώς λειτουργεί αφαιρετικά, δεν παύει να καλύπτει τεράστιες εκτάσεις αφαίρεσης, παντελώς ανώδυνης για το σύστημα.
Εκεί που το εν δυνάμει ανατρεπτικό υποκείμενο περνάει σε μια controlled σφαίρα χειραγωγημένο και υπόλογος κιόλας της κατάστασής του, των λαθών και της προνομιακής θέσης του (να μάθει την ''αλήθεια'' που κρύβεται αιώνια στη φύση όπως αυτή έχει αποκρυσταλλωθεί από guru)
Δεν αμφιβάλλω καθόλου οτι στη σφαίρα αυτή γειώνονται πολλές επαναστάσεις... εκεί συσσωρεύεται το πιο πολυάριθμο και ζαλισμένο κομμάτι που δεν ακούμπησε ποτέ πολιτική διάλεκτο.

Υπάρχει κάποιο βιβλίο του Adorno για την αστρολογία και όλο αυτό το πεδίο , το οποίο δεν γνωρίζω ποιό είναι, απλώς μου έχουν αναφέρει την ύπαρξή του...
σας έρχεται κάτι στο μυαλό να το κοίταζα?? γιατί με ενδιαφέρει πολύ.
Θεωρώ και τη γραφή του Minima moralia καθαρότατη...

Erwtimatiko είπε...

Αυτό είναι καλό και νομίζω οτι περιγράφει μια πραγματικότητα.
Θα μου συγχωρεθεί από τον Μανώλη λίγο stretching ωστε να φέρω σε μια άλλη πραγματικότητα (Kαντιανής αφετηρίας) and in Antonis fashion.

"Μολονότι το ακαταμάχητο της δύναμης του συστήματος μας κάνει να αναγνωρίσουμε τη πολιτική μας αδυναμία ως κοινωνικά όντα, μάς αποκαλύπτει συνάμα μια δυνατότητα να κρίνουμε τον εαυτό μας ανεξάρτητα από το σύστημα, και μας αποκαλύπτει μια ανωτερότητα απέναντί του που αποτελεί τη βάση μιας κοσμοθεωρίας διαφορετικού είδους"

"Εδώ είναι που παγιώνεται ο μοντέρνος σχηματισμός της αισθητικής,πολιτικής, και του πολέμου συνδέοντας τη μοίρα των τριών αυτών στοιχείων.
Στο πχ του Καντ λοιπόν αυτό που αξίζει το μέγιστο σεβασμό είναι ο πολεμιστής αδιαπέραστος από κάθε αισθητηριακή αντίληψη-πληροφορία του κινδύνου.

Το υποκείμενο του παραδείγματος του Καντ δεν απέχει καθόλου από το συγχρονο υποκείμενο και την στεγανοποίησή του από οποιαδήποτε πραγματική πολιτική πληροφορία, αναφορά - δράση... Το πεδίο των αποφάσεων που τον αφορούν έχει ανατεθεί σε περισσότερο αρμόδια χέρια για τις χειραψίες των οποίων απλώς εφησυχάζεται σε μια νιρβάνα παραπληροφόρησης - λάθος αισθητηριακής εμπειρίας ως προς το πραγματικό γεγονός άρα και πραγματικό κίνδυνο - διαμόρφωση λάθος αντανακλαστικών. (το υγιές αντανακλαστικό για να διαμορφωθεί προυποθέτει ακριβή χρονο άφιξης του απειλητικού ερεθίσματος και πραγματική πληροφορία ως προς αυτό)

Εδώ είναι που παγιώνεται ο μοντέρνος σχηματισμός της αισθητικής,πολιτικής, και του πολέμου συνδέοντας τη μοίρα των τριών αυτών στοιχείων: Θα μπορούσε να μιλάει αυτό για την παγίωση-εξάπλωση new age καρούμπαλων... τερατωδώς παραπλανητικό ερέθισμα και σε τεράστια έκταση εξαπλωμένο.

Αστρολογία, new age ιατρικές, πάσης φύσεως '''ενεργειακές'' προσεγγίσεις - θεραπείες, ζεν - ρέικι κλπ. Σίγουρα έχετε υπ'όψη για την έκταση του θέματος και την αντανακλαστική στροφή προς τέτοιες λύσεις / κατανόηση τέτοιων αλχημιών -μοντέλων, πρακτικών στη θέση της πολιτικής διεκδίκησης.
Πέρα από την άγνοια ή αθωότητα του υποκειμένου ως προς την πολιτική ποιότητα του αυτού πεδίου και του πως ακριβώς λειτουργεί αφαιρετικά, δεν παύει να καλύπτει τεράστιες εκτάσεις αφαίρεσης, παντελώς ανώδυνης για το σύστημα.
Εκεί που το εν δυνάμει ανατρεπτικό υποκείμενο περνάει σε μια controlled σφαίρα χειραγωγημένο και υπόλογος κιόλας της κατάστασής του, των λαθών και της προνομιακής θέσης του (να μάθει την ''αλήθεια'' που κρύβεται αιώνια στη φύση όπως αυτή έχει αποκρυσταλλωθεί από guru)
Δεν αμφιβάλλω καθόλου οτι στη σφαίρα αυτή γειώνονται πολλές επαναστάσεις... εκεί συσσωρεύεται το πιο πολυάριθμο και ζαλισμένο κομμάτι που δεν ακούμπησε ποτέ πολιτική διάλεκτο.

Υπάρχει κάποιο βιβλίο του Adorno για την αστρολογία και όλο αυτό το πεδίο , το οποίο δεν γνωρίζω ποιό είναι, απλώς μου έχουν αναφέρει την ύπαρξή του...
σας έρχεται κάτι στο μυαλό να το κοίταζα?? γιατί με ενδιαφέρει πολύ.
Θεωρώ και τη γραφή του Minima moralia καθαρότατη...

rdDcom είπε...

Δοκίμιο, «The Stars Down to Earth».
Περίληψη εδώ:
http://www.iep.utm.edu/adorno/

Κάπου είχα το κείμενο σε ηλεκτρονική μορφή, αν μπορέσω να το ανασύρω.
(αυτό ήταν το εν γένει νόημα της αναφοράς μου στην κοινωνία του κινδύνου, στον αναρμόδιο, χαίρομαι που το κατάλαβες).

rdDcom είπε...

Stars on scribd
http://www.scribd.com/doc/27062484/25504169-Adorno-Irrational-in-Culture

Erwthmatiko είπε...

τέλεια! το ξεκινάω τώρα... ευχαριστώ!! :)

Erwthmatiko είπε...

πςςς... super! ε, εδώ τώρα έχει πολύ ζουμί... για να δούμε... σ'ευχαριστώ για την παραπομπή Δήμο!

anarmodios είπε...

Δήμο και Αντώνη,

έχετε μια ακαδημαϊκή άποψη για το προλεταριάτο. Μόλις έχω υποστεί μείωση ωραρίου και απειλή απόλυσης όπως όλοι οι εργαζόμενοι της επιχείρησης, και αρκετοί εργαζόμενοι με τους οποίους έχω επαφή δουλεύουν πάντα μεθυσμένοι και άλλα όμοια επιτρέψτε μου να δυσπιστώ, όταν στο ίντερνετ υπάρχουν προτάσεις του τύπου μακρυνάρι σου.

Έχετε γονατίσει να πιάσετε με τα χέρια σας το χώμα;

Αντ' αυτού έχω κρεβατομουρμούρα γιατί σας έθιξα τον Μπαντιού.

Και ναι να τον θίξω γιατί μου φαίνεται ότι κάνετε το ίδιο λάθος. Θεωρώ όσο κι αν εκλεπτύνει τον εννοιολογικό μηχανισμό του για το συμβάν (συμβαντικός χώρος εντός μιας κατάστασης, το υποκείμενο που συγκροτείται μέσω της πιστότητάς του στο συμβάν, η διαδικασία αλήθειας, η ερμηνευτική παρέμβαση κτλ) το ερώτημα παραμένει:

ποιος και με ποια κριτήρια ονομάζει το συμβάν, διακρίνοντας επιπλέον την αυθεντικότητα από την αναυθεντικότητά του, και συνάμα προσδιορίζει το κενό(επίσης κατονομάζοντάς το);

Κλείνει η παρένθεση.

rdDcom είπε...

«Έχετε γονατίσει να πιάσετε με τα χέρια σας το χώμα;»
Εγώ προσωπικά έχω πιάσει χειρότερα από χώμα, αν με εννοείς.

« υπάρχουν προτάσεις του τύπου μακρυνάρι σου. »
Δεν ξέρω σε τι αναφέρεσαι.

«Μόλις έχω υποστεί μείωση ωραρίου και απειλή απόλυσης όπως όλοι οι εργαζόμενοι της επιχείρησης, και αρκετοί εργαζόμενοι με τους οποίους έχω επαφή δουλεύουν πάντα μεθυσμένοι»
«ποιος και με ποια κριτήρια ονομάζει το συμβάν, διακρίνοντας επιπλέον την αυθεντικότητα από την αναυθεντικότητά του»

Σίγουρα όχι εγώ... Οργανωθείτε, τι θες να σου πω.

Αλλά μου φαίνεται πολύ περίεργο στη μια ανάρτηση να μας κατηγορούν εξ «αριστερών» ως υπερ-αριστερούς, και σε τούτη «εκ δεξιών» ως υπερ-δεξιούς.

RDAntonis είπε...

Εμείς έχουμε ακαδημαϊκή άποψη για το προλεταριάτο και συ έχεις υποστεί απειλή απόλυσης και μείωση ωραρίου. Αλλά εδώ γράφεις περί του φόβου του ολοκληρωτισμού που εκπροσωπεί ο κομμουνισμός και παραπονιέσαι για γκρίνια απέναντι στον πλουραλισμό της αριστράς, και εμείς γράφουμε για συνταγματικές παραβιάσεις και απολύσεις σε κείμενα που δε σχολιάζεις.

Very strange.

RDAntonis είπε...

Με πρόλαβε ο Δήμος. The stars down to earth.

anarmodios είπε...

ε ΚΑΛΆ, τώρα.

Το επόμενο είναι νακούσω, άξιος ο μισθός σου.

τα ίδια παντελάκι μου τα ίδια παντελή μου

Ο Μαρξ κάπου δε λέει να ασκούμε κριτική στην αποτυχία της επανάστασης σα να είμαστε αστοί;

anarmodios είπε...

Καλή η σκέψη για το σήμερα.
Ο Μπένγιαμιν λέει κάτι που με βρίσκει πέρα για πέρα σύμφωνο και που ισχύει και για το σήμερα , ότι το ζήτημα δεν είναι να εκπαιδεύσουμε το μάτι ώστε να βλέπει την ομορφιά, αλλά να ξαναβρεί την αντιληπτικότητά του.
Αυτό ισχύει και για την αριστερά.

RDAntonis είπε...

Τίποτε δεν θα ακούσεις. Όσο παραμένεις "άλλα λόγια να αγαπιόμαστε" σε ό,τι αφορά την ταμπακιέρα, θα παραμείνω "άλλα λόγια να αγαπιόμαστε". Ως τώρα, τα κίνητρα των τοποθετήσεών σου και τα υπονοήματά τους είναι σκοτεινά και ακαθόριστα. Κοινώς, είναι τίγκα στο "προβοκάρω απαντήσεις και κρατάω τα χαρτιά μου κλειστά." Οπότε υπάρχει πλέον έλειμμα εμπιστοσύνης εκ μέρους μου. Καθαρά και ξάστερα.

anarmodios είπε...

Ma δεν ισχύει αυτό. Έχω ήδη τοποθετηθεί. πχ για την πειθαρχία και τη διαλεκτική σχέση κινήματος-κόμματος το βλέπω τουλάχιστον τώρα απραγματοποίητο αφού ο κόσμος ακούει για κομμουνισμό και τρέχει μακριά. Προτιμά να κινηθεί μέσα στα πλαίσια μπας και διασώσει τίποτα. Αντ'αυτού προτείνω τη σαγήνη του ομοιώματος όπως σου το στειλα. Δεν κρύβω τίποτα. Για λέω και ότι δεν μπορείς να καταστείς σκηνοθέτης της ζωής. Αφελές; μπορεί. Αλλά όχι ότι υπονοώ κάτι. Απλώς ΔΕΝ ΞΕΡΩ.
Για εκείνο που λες για το κόκκινο βιβλίο: Το υπονόησα ήδη παρακάτω με τα λόγια του Μπένγιαμιν. Η εξήγηση είναι αποβλάκωση.
Μετά, δε θυμάμαι τα άλλα σου και έχασα πού είναι.
Πιο γενικά τον διαλεκτικό υλισμό, τον ιστορικό υλισμό τον έχω απορρίψει όπως και θεωρώ τις τάξεις , χωρίς να τις απορρίπτω, θεωρητικά ανεπαρκή έννοια.

Τι άλλο θέλεις να σου απαντήσω. Τι βλέπω ως πρόταση λιγότερη ουτοπική; Και αυτό το απάντησα ήδη, εκεί που ρώτησε ο Δήμος "αλλά τι" και είχα πει ότι επειδή είμαστε σε άμυνα έμφαση στην ταξικότητα των σχέσεων και δε θα με χαλούσε μια αμεσοδημοκρατία αλλά Agnes Heller