Δευτέρα, 23 Μαρτίου 2009

Η σπαρακτική επαφή με το Πραγματικό/Ray Brassier





Η σπαρακτική επαφή με το Πραγματικό

Τι διήμερο 20-21 Μάρτη πραγματοποιήθηκε στην πόλη της Λευκωσίας το πρώτο μέρος ενός συμποσίου που αποτελούσε προσωπική επιθυμία για αρκετό καιρό και που κατέστη δυνατό για λόγους που αδυνατώ ακόμη να συνειδητοποιήσω και που είναι σίγουρο ότι δεν περιλαμβάνουν την προσωπική μου λάμψη ή διασημότητα. Ήρθαν στην άκρη του σημαίνοντος κόσμου, στις παρυφές της Ανατολικής Μεσογείου, άνθρωποι που έχουν πραγματική λάμψη και χάρισμα. Ήρθαν για να στοχαστούμε και να μιλήσουμε για την πολιτική ευθύνη των διανοουμένων στην σημερινή σκοτεινή στιγμή, στον προθάλαμο της κατά πάσα πιθανότητα οξύτατης κρίσης που περιμένει τις αστικές κοινωνίες τα επόμενα χρόνια. Τα όσα ειπώθηκαν ήταν σημαίνοντα, διαυγή, προκλητικά και νηφάλια ταυτόχρονα. Κράτησα εκτεταμένες σημειώσεις, συνειδητοποίησα χαίνοντα κενά στη δική μου συγκρότηση, θαύμασα την ευρυμάθεια, την οξύτητα σκέψης, και την ακρίβεια που συνεχίζει να θρέφει και να κρατάει εν ζωή η Πραγματικά Υπαρκτή Αριστερά. Αυτό όμως που διεμήφθηκε δεν ήταν απλώς ακαδημαϊκό, διανοητικό, ή πολιτικό γεγονός. Ήταν επίσης ένα βαθιά οντολογικό γεγονός.

Και αυτό γιατί δεν μπορώ να αγνοήσω τη σημασία και τις ευθύνες που καθυπαγορεύει μια μοίρα (ταυτόσημη, παραδόξως, με την ελευθερία της συνειδητής επιλογής) που μου έχει απλόχερα προσφέρει εμπειρίες που η συντριπτική πελιοψηφία του περιβάλλοντός μου αγνοεί. Δεν μπορώ να αγνοήσω το καθήκον του δια ζώσης μάρτυρα του μεγαλείου, της αξιοπρέπειας και της ζωτικής δύναμης της σκέψης. Αυτά που μου συνέβησαν και που μου συμβαίνουν—επαναλαμβάνω, όχι λόγω προσωπικής αξίας και λάμψης αλλά εξαιτίας μιας περίεργης μοίρας που είναι ταυτόχρονα προϊόν απελευθέρωσης από τις μίζερες και αξιοθρήνητες προϋποθέσεις της ζωής που μου προσφέρθηκε σε ένα περιβάλλον μικροαστικής μνησικακίας και καχυποψίας—είναι αδύνατο να παραγνωριστούν. Είναι αδύνατο να παραγνωριστεί η αποδοχή και η φιλία ανθρώπων από τους οποίους σε χωρίζουν κάθε λογής βαρύνουσες αποστάσεις. Είναι αδύνατο να αγνοηθεί η ένταση της ζωής που νιώθεις μέσα σου, της χαράς που νιώθεις για το γεγονός ότι βρίσκεσαι εκεί, ανάμεσά τους, κομμάτι της δικής τους ιστορίας. Είναι αδύνατο να μειωθεί το οξυγόνο που αναπνέεις ανάμεσα σε ανθρώπους που ενσωματώνουν κάθε τι το καθαρό, τρυφερό, περήφανο, και αδάμαστο. Είναι αδύνατο να προδοθεί το ρίγος της συλλογικότητας, της από κοινού αναμέτρησης με τη σκέψη και την ευθύνη. Είναι αδύνατο να εκλογικευτεί η σπαρακτική ευτυχία της συνύπαρξης νοήμονων και ενσωματωμένων οντοτήτων στον χώρο, γύρω από τραπέζια με χαρτιά και στυλό, γύρω από τραπέζια με φαγητό και ποτήρια κρασί.

Όσοι βρέθηκαν εκεί, ξέρουν. Όσοι δεν ξέρουν, δεν βρέθηκαν εκεί.




Ray Brassier

Λόγω έλλειψης εμπιστοσύνης στα γαλλικά μου, η μετάφραση του βιβλίου του Badiou για τον Άγιο Παύλο που επιχειρώ από προσωπική και μόνο ανάγκη εδώ και κάποιο καιρό, βασίζεται στην αγγλική μετάφραση του Ray Brassier. Προχθές το βράδυ, έμαθα ότι ο Ray Brassier θα ερχόταν στην πόλη μου από την Βυρητό για να παρακολουθήσει το συμπόσιο που οργάνωνα. Θα ερχόταν όντας ο ίδιος απρόσκλητος, και πληρώνοντας για το ταξίδι του και την παραμονή του από την τσέπη του. Την Παρασκευή το βράδυ που κατέφθασε, είπα ότι θα ήταν καλό να έλθει στο τραπέζι όπου τρώγαμε. Είχε μείνει πολύ φαγητό αν και όλοι σχεδόν είχαν αποκάνει από τους ψαρομεζέδες. Ο Ray, απίστευτα νέος, μικροκαμωμένος, λεπτός, με ένα λεπτό πρόσωπο και γενάκι, ήλθε, έγνεψε με το κεφάλι στην ομύγηρι, και κάθισε δίπλα στον φίλο του Alberto—εξίσου νέος (31 χρονώ παιδί) μακριά μαλλιά σε κοτσίδα, σκουλαρίκια, ο έτερος μεταφραστής του Badiou στα αγγλικά, με διδακτορικό από τα 25 του. Τσίμπησε ελάχιστα, τρώγοντας ουσιαστικά τα αποφάγια. Μίλησαν χαμηλόφωνα, δυο παλιόφιλοι που συναντήθηκαν στην Αγγλία και δούλεψαν μαζί μεταφράζοντας τον Γάλλο και στοχαζόμενοι για την πολιτική θεωρία, τη φιλοσοφία, τις κοινωνικές επιστήμες.

Την επόμενη μέρα, ο Ray ήλθε στο συμπόσιο. Παρακολούθησε αμίλητος, χωρίς να πάρει ποτέ το λόγο. Το βράδυ ήλθε πάλι μαζί μας. Χρειάστηκε να παρακαλέσουμε για μια παραπανίσια καρέκλα, γιατί δεν τον είχα λογίσει ως επισκέπτη και δεν ήταν εύκολο να τον βολέψουμε. Στο τέλος της βραδυάς, του είπα ότι θα ήθελα πολύ να έλθει και να μιλήσει ο ίδιος στη συνέχεια του συμποσίου τον Ιούνη. Μου είπε ότι θα το ήθελε πολύ, αλλά δεν ξέρει αν έχει να πει κάτι που αξίζει τα λεφτά της διαμονής και του εισιτηρίου του (όχι πάνω από 300 ευρώ). Συμφωνήσαμε να διερευνήσουμε το αν θα μπορούσε να παίξει κάποιο ρόλο που να αξίζει το κόστος και ανταλλάξαμε διευθύνσεις.

Ο Ray Brassier, εκτός των μεταφράσεων του 3 βιβλίων του Badiou, είναι ο συγγραφέας του Nihil Unbound, ενός από τα σημαντικότερα και πιο ρηξικέλευθα φιλοσοφικά έργα του αιώνα που διανύουμε, ένας από τους δυο εξέχοντες μετα-Badiouικούς φιλοσόφους, το θέμα συζήτησης πολλών blog φιλοσοφίας και πολιτικής θεωρίας στο ίντερνετ· έχει λήμμα στην wikipedia και 4.960.000 αναφορές στο google. Αγαπητοί εκπρόσωποι της ακαδημαϊκής εγωπάθειας, του ακατάσχετου φανφαρονισμού, και του αχόρταγου ναρκισσισμού, καλωσήλθατε στην ηθική του Πραγματικού.



2 σχόλια:

criticalpsygreece.org είπε...

Τι συνέδριο ήταν τελικά; Μπορείς να αναρτήσεις περισσότερες πληροφορίες;

Αντώνης είπε...

Επρόκειτο για το πρώτο μέρος του συμποσίου "Intellectuals and the State: Complicities, Confrontations, Ruptures", με ομιλητές τους Christopher Connery, Alberto Toscano, Bruce Robbins, Gopal Balakrishnan, και Δημήτρη Παπαδόπουλο.