Σάββατο, 28 Μαρτίου 2009

Κυριολεξία και Μεταφορά




Κυριολεξία: η λέξη του Κύριου, που, ονομάζοντας το πράγμα, το αρπάζει απ' το γιακά και το ωθεί με βία στον πάγκο, όπου το καθίζει υπάκουο, με χέρια σταυρωμένα στην αγκαλιά, τα μαλλιά του υγρά και αυστηρά χτενισμένα, τα πόδια του να κλωτσάνε θυμωμένα αλλά μάταια τον αέρα.
Μεταφορά: η λέξη του δούλου, δασκαλεμένη με όλες τις κακές συνήθειες της πλαγίας οδού, υπεκφεύγουσα, ανεύθυνη, πλανεύτρα, πλάνης η ίδια, τα πόδια της λυτά, να τριγυρνάει άπλυτη και πεινασμένη, οι ώμοι της συγχρονισμένοι τέλεια με το φόβο του μαστιγίου.

Απ' τη μεγάλη πείνα της, η μεταφορά καταβροχθίζει την κυριολεξία (καθώς μιλούμε, την έχει ήδη κόψει κομματάκια με τα δόντια της και μασουλάει).
Η κυριολεξία, αριστοκράτισσα και ακατάδεχτη, προτιμάει να μείνει νηστικιά παρά να ακουμπήσει το μιαρό σώμα της μεταφοράς.

Έτσι προκύπτει το παράδοξο (αλλά μόνο φαινομενικά παράδοξο), ο δούλος να ενσωματώνει με δόλια επιδεξιότητα τη φωνή του αφέντη, ενώ ο αφέντης, αφού το πάρει απόφαση να μετρήσει τα υπάρχοντά του, να ανακαλύπτει ότι είναι φτωχότερος ακόμα και απ' τον δούλο, μένοντας πικρόχολα βουβός.

Αυτό όμως, και εδώ είναι το αληθινό παράδοξο, δεν αλλάζει τίποτε, και η μεταφορά εξακολουθεί να ζηλεύει την αυτάρκεια της κυριολεξίας, αλώβητης θαρρείς απ' όλα τα δικά της τεχνάσματα και τις υπεκφυγές.

Να μιλήσει ο δούλος κυριολεκτικά. Μόνο τούτο θα άλλαζε κάτι.


Δεν υπάρχουν σχόλια: