Παρασκευή, 26 Σεπτεμβρίου 2008

Αγνοίας Εγκώμιον






Η απορία είναι η βάση όλης της φιλοσοφίας, η διερεύνηση είναι η πρόοδός της, και η άγνοια το τέλος της. Θα προχωρήσω ακόμα μακρύτερα: υπάρχει ένα ιδιαίτερα ισχυρό και γενναιόδωρο είδος άγνοιας που δεν έχει τίποτε να ζηλέψει από την γνώση σε τιμή και θάρρος, μια άγνοια που δεν απαιτεί λιγότερη γνώση για να γίνει κατανοητή από ότι η ίδια η γνώση.
Michel de Montaigne




Η άγνοια ως το τέλος της φιλοσοφίας: Τα πάντα εξαρτώνται από το διττό νόημα της λέξης "τέλος" βέβαια. Ο Montaigne πάντως δείχνει να ενθαρρύνει μια ανάγνωση της λέξης που πηγαίνει κόντρα στην κοινή--τουτέστιν, "φιλοσοφικο-κεντρική"-- λογική. Πώς μπορεί να σκεφτεί κανείς την άγνοια ως Aufhebung, εκπλήρωση και συνάμα υπέρβαση της φιλοσοφίας; Θα έπεφτε θύμα παρανάγνωσης αν διέκρινε στα πιο πάνω λεχθέντα την αρχή μιας υπόρρητης αλυσίδας που συνδέει την φιλοσοφική ζωοφιλία του Montaigne με τον μετα-ιστορικό άνθρωπο του Hegel και με το "καλό ζώο" του Adorno; Θα ήταν ασυγχώρητο αν μέσα στο πιο πάνω απόσπασμα ανακάλυπτε το περίγραμμα ενός "αγνοώ, άρα είμαι" που κοιτάζει ατάραχο τον επιθετικό λογοκεντρισμό του Καρτεσιανού cogito, ergo sum; Και τι σημαίνει ότι τούτο το φιλοσοφικό εγκώμιο της άγνοιας, τούτη η αναγωγή της σε τέλος της διαδρομής που ξεκινά από την απορία και το θάμβος και περνά στην διερεύνηση για να καταλήξει στη νηφαλιότητα ενός ανθρώπου συμφιλιωμένου με την ζωική του περατότητα εμφανίζεται για πρώτη φορά στην εποχή του ουμανισμού;





1 σχόλιο:

metallica είπε...

Αντώνη, χρόνια πολλά και καλή χρονιά εύχομαι.

Ελπίζω το 2009 να είναι ένα δημιουργικό έτος.

Μιχάλης aka metallica