Πέμπτη, 19 Ιουνίου 2008

Τιμή και Δόξα στο Θανάση Παπακωνσταντίνου




Γιατί έδωσε νόημα στην ιστορική, πολιτική και αισθητική εμπειρία της ελληνικής επαρχίας όπως κανείς άλλος έλληνας μουσικός ως τώρα.
Γιατί μαζεύει γύρω του και συσπειρώνει μουσικές δυνάμεις που αλλιώς θα σπαταλιώντουσαν σε ροκ μιμητισμούς και έντεχνη ταλαιπωρία.
Γιατί έχει άψογο γούστο στην ποίηση.
Γιατί συνθέτει διαλεκτικά τον κοσμοπολιτισμό με την εντοπιότητα.
Γιατί αποτελεί έμπρακτη απόδειξη ότι υπάρχει οξυγόνο ακόμα και στον πλανήτη των διοπτροφόρων αποφοίτων πανεπιστημίου που σαρανταρίζουν και αρχίζουν να ατενίζουν τον θάνατο χωρίς να έχουν νιώσει ποτέ τίποτε δικό τους στην επίσημη ζωή του τόπου τους.
Γιατί συνεχίζει να πηγαίνει κόντρα σε κάθε νόρμα--μουσική, τυπολογική, στιχουργική--αποτελώντας μια κατηγορία μόνος του.
Γιατί οι συναυλίες του αποτελούν κάτι μεταξύ μυσταγωγίας, διονυσιακού μεθυσιού, σιτουασιονιστικού συμβάντος και πανηγυριού.
Γιατί δεν αναλώνεται σε βίντεο κλιπ και λοιπές νεόκοπες ανοησίες για μαθητευόμενους Έλληνες σταρ.
Γιατί ξέρει να αυτοσαρκάζεται όσο χρειάζεται για να παραμένει αυθεντικά σοβαρός.
Γιατί κρατάει τα πόδια στο έδαφος και το κεφάλι εκεί που πρέπει, στον ουρανό.


Δεν υπάρχουν σχόλια: